Praca w warszawskiej Akademii Muzycznej od lat była dla Zofii całym światem. Poza muzyką niewiele ją naprawdę obchodziło. Tak było od dzieciństwa: mama, fortepian i długie godziny ćwiczeń, które zamiast męczyć, dawały jej poczucie bezpieczeństwa. Miała dwadzieścia osiem lat i wciąż była sama. Kiedyś spotykała się krótko z kolegą po fachu, ale ich drogi spokojnie się rozeszły. Zbyt trudno było budować codzienność, gdy dwoje ludzi miało talent, ambicje i własne, zamknięte światy.
Od trzech miesięcy widywała się jednak z Piotrem, radcą prawnym, którego poznała przypadkiem w kawiarni niedaleko uczelni. Tego dnia nie chciała wracać do mieszkania. Mama niedawno zmarła, a cisza w domu bolała ją tak mocno, jakby każde puste krzesło przypominało o stracie.
— Wygląda pani na bardzo smutną — odezwał się Piotr, podchodząc do jej stolika. Od dłuższej chwili obserwował ją znad filiżanki kawy. — Jestem Piotr. A pani?
Była piękna, ale jakby nieobecna, więc uznał, że musi spróbować z nią porozmawiać.
— Zofia — odpowiedziała cicho i uśmiechnęła się ledwie zauważalnie.
Zaczęli spotykać się regularnie. Piotr coraz częściej zostawał u niej na noc, a po pewnym czasie nawet poprosił ją o rękę. Zofia nie potrafiła jednak powiedzieć „tak”.
— Nie mogę jeszcze się zgodzić, Piotrze. Dopiero pochowałam mamę.
Matka wychowała ją samotnie. Zofia nigdy nie znała ojca, nie wiedziała, kim był ani dokąd zniknął. Nie pytała, bo od dziecka czuła, że ten temat sprawia mamie ból. Teraz, kiedy została sama, żałoba i samotność zaczęły przygniatać ją z każdej strony. Coraz częściej myślała, czy nie powinna go odnaleźć.
— Sama nie wiem, co mam czuć — wyznała kiedyś Piotrowi. — Nigdy go nie widziałam. A jeśli on wcale nie chce mnie znać?
Zofia dorastała pod opieką matki, niemal odgrodzona od zwyczajnych spraw. Nie znała się na rachunkach, urzędach, umowach ani papierach, które dla innych ludzi były codziennością. Mama nieraz ją ostrzegała:
— Zosiu, musisz się tego nauczyć. Co zrobisz, kiedy mnie zabraknie? Ty w ogóle nie żyjesz w prawdziwym świecie.
— Ale ty wszystko załatwiasz tak dobrze, mamo. Po co mam się tym martwić? — śmiała się wtedy Zofia.
Życie okazało się jednak bezlitosne i nagłe. Mama zachorowała niespodziewanie, a po kilku tygodniach już jej nie było. Lekarze tylko bezradnie rozkładali ręce.
— Choroba rozwinęła się wyjątkowo szybko. Musiała długo ukrywać objawy. Pewnie nie chciała pani niepokoić.
Piotr był człowiekiem bystrym i uważnym. Kiedy po raz pierwszy wszedł do mieszkania Zofii, zaskoczyły go drogie obrazy wiszące na ścianach. Ona od dzieciństwa przechodziła obok nich obojętnie, jak obok starych zasłon czy rodzinnego kredensu. Piotr od razu zrozumiał, że nie są zwykłą dekoracją.
Wieczorami Zofia grała na fortepianie, przygotowując się do koncertów, a Piotr słuchał albo przynajmniej sprawiał takie wrażenie. W rzeczywistości zdążył już pojąć, że przy tej kobiecie można wiele zyskać. Przeglądał dokumenty jej matki, listy i stare teczki. Jedyną bliską krewną była ciocia Halina, mieszkająca z mężem w Gdańsku. Piotr postanowił jak najszybciej doprowadzić do ślubu, bo Zofia była jedyną spadkobierczynią.
Denerwowało go, że wciąż się wahała. Znała go przecież krótko i nie była pewna wspólnej przyszłości. On jednak naciskał coraz mocniej. Wyczuł też, jak bardzo pragnie dowiedzieć się czegoś o ojcu, i postanowił wykorzystać tę tęsknotę.
Pewnego dnia oznajmił:
— Dziś wieczorem będziemy mieć gości. Wstąpmy po drodze po szampana.
— Gości? Jakich gości?
— Znalazłem twojego ojca.
— Piotrze, naprawdę? Jest tutaj, w Warszawie? Zawsze myślałam, że może mieszka gdzieś za granicą.
— Jest tutaj.
Pół godziny po ich powrocie zadzwonił dzwonek do drzwi. Piotr poszedł otworzyć, a Zofia zobaczyła wysokiego, ciemnowłosego mężczyznę.
— Moja córka — zawołał, obejmując ją. — Jesteś piękna. Nazywam się Witold Borkowski.
Nazwisko Borkowska rzeczywiście przewijało się w starych papierach matki jako rzekomy ślad po ojcu. Rozmawiali przez wiele godzin.
— Twoja mama i ja rozstaliśmy się dawno temu, ale nigdy nie powiedziała mi, że jest w ciąży.
Piotr natychmiast wykorzystał chwilę.
— Panie Witoldzie, skoro okoliczności są tak szczególne, czy mogę prosić o rękę pańskiej córki?
Zofia, wciąż oszołomiona, nie potrafiła zareagować.
— Jeśli Piotr cię kocha, masz moje błogosławieństwo — uśmiechnął się Witold. — Będę czekał na zaproszenie na ślub.
Od tego dnia Witold zaczął pojawiać się u niej regularnie. Mimo to Zofia dowiedziała się niewiele o jego przeszłości z jej matką. Powtarzał tylko, że ich znajomość była krótka.
Wysłała zaproszenie do cioci Haliny i jej męża. Przyjechali wcześniej, chcąc pomóc w przygotowaniach do ślubu. Pewnego wieczoru znów rozległ się dzwonek.
— Ach, ile myśmy się tłukli pociągiem — powiedziała Halina, mocno ją przytulając.
Poznali Piotra, który szybko wymówił się jakąś sprawą, żeby Zofia mogła spokojnie porozmawiać z rodziną.
— Ciociu Halino, znalazłam ojca… właściwie Piotr go znalazł.
— Jak się nazywa?