— Jestem w ciąży z twoim narzeczonym — powiedziała najlepsza przyjaciółka podczas wieczoru panieńskiego.
— Oszalałaś? Ta suknia kosztuje tyle, co używany maluch! — Iwona wpatrywała się w przyjaciółkę, nie wierząc metce.
— Nie, to ty oszalałaś, jeśli naprawdę myślisz, że pójdę do ślubu w czymś, co odbierze Piotrowi oddech! — Marta obracała się przed lustrem, przytrzymując tren. — Ślub ma się raz w życiu!
— Oby — mruknęła Iwona, znów zerkając na cenę. — Ale, Marta, poważnie, po co aż taki wydatek? Piotr kocha ciebie, nie tę zasłonę.
Marta nagle przestała się uśmiechać. Jej twarz stężała, a spojrzenie zrobiło się ciężkie.
— Kiedy traci się rodziców, zaczyna się rozumieć, ile warte są takie chwile. Chcę, żeby ten dzień był doskonały. Żeby mama i tata, jeśli gdzieś tam patrzą, mogli być ze mnie dumni.
Iwonie od razu zrobiło się wstyd. Rodzice Marty zginęli w wypadku samochodowym trzy lata wcześniej, a ona od tamtej pory ukrywała ból pod szerokim uśmiechem i udawaną lekkością.
— Wybacz — powiedziała Iwona, podeszła i objęła ją ostrożnie, żeby nie pognieść drogiej sukni. — Jeśli właśnie tej potrzebujesz, to znaczy, że jest warta swojej ceny.
— Najzabawniejsze jest to — Marta uśmiechnęła się krzywo, odgarniając niesforny kosmyk — że Piotr sam zaproponował, żeby wziąć pieniądze z naszego „funduszu na podróże”. Powiedział, że Kraków nie ucieknie, a idealna suknia zdarza się raz.
Iwona uśmiechnęła się, przypominając sobie Piotra: wysokiego, opanowanego mężczyznę o dobrych oczach i nieco nieśmiałym uśmiechu. Byli jak dwie strony jednej monety. Ona była żywiołowa, jasna, porywcza; on spokojny i rozsądny.
— Iwonka, ja jestem taka szczęśliwa — szepnęła Marta, kiedy ekspedientka poszła po welon. — Czasem trudno mi uwierzyć, że Piotr to najlepsze, co mnie spotkało.
— Zaraz po mnie, oczywiście — podroczyła się Iwona, a Marta tylko parsknęła śmiechem.
— Oczywiście! A skoro już o szczęściu mowa, omówimy panieński? Zostały dwa tygodnie.
— Wszystko załatwione — zapewniła ją Iwona, bo to ona wzięła organizację na siebie. — Domek za miastem, basen, sauna, karaoke i siedem przyjaciółek. Żadnych striptizerów, tak jak prosiłaś.
— A szkoda — Marta puściła do niej oko. — Ewa miałaby czego żałować, bo po rozwodzie nadal szuka światełka w tunelu.
— Dla Ewy mam osobną niespodziankę — odparła Iwona z uśmiechem.
Sprzedawczyni wróciła z koronkowym welonem i rozmowa natychmiast zeszła na jego długość, sposób upięcia.
Iwona wróciła do domu zmęczona, ale zadowolona. Marta ostatecznie wybrała suknię i dodatki, więc do dopięcia zostały tylko ostatnie ślubne drobiazgi. Leżąc później w gorącej kąpieli, Iwona myślała już o wieczorze panieńskim na weekend.
Kiedy wyszła z łazienki, usłyszała dźwięk wiadomości. Agata, jedna z przyjaciółek, pisała, że nie da rady przyjechać, bo jej syn dostał gorączki.
— Szkoda — westchnęła Iwona i odpisała, żeby mały szybko wracał do zdrowia. Przeczucie podpowiadało jej, że to nie koniec odmów.
Rano zadzwoniła Sylwia. Przepraszała, że nie uda jej się wyrwać z pracy.
— Nie martw się — uspokoiła ją Iwona. — Najważniejsze, żebyśmy wszystkie były na ślubie.
Do piątkowego wieczoru, gdy Iwona ruszyła starym żukiem pełnym jedzenia i toreb, z siedmiu zaproszonych dziewczyn zostały tylko cztery: ona, Ewa, Kasia i Weronika. Marta jednak nie wyglądała na rozczarowaną.
— Mniej ludzi, więcej powietrza — oznajmiła, siadając obok Iwony z przodu. — I więcej szampana na głowę!
Rozwiedziona Ewa zdążyła już otworzyć butelkę musującego wina i nalewała je do plastikowych kubeczków.
— Za pannę młodą! — zawołała. — Za najpiękniejszą, najszczęśliwszą i najbardziej fartowną!
— I za jej cudownego narzeczonego! — dodała Kasia, która pracowała z Piotrem w budowlance. — Każda kobieta miałaby szczęście, gdyby trafiła na takiego faceta.
— Mnie się nie trafiło — westchnęła Ewa. — Mój były okazał się draniem.
— Nie wszyscy mężczyźni są tacy sami — powiedziała łagodnie Iwona. — Piotr taki nie jest.
— Dokładnie — podchwyciła Marta. — Czasami mam wrażenie, że wcale na niego nie zasługuję. Wczoraj wróciłam do domu, a on już zrobił kolację, zapalił świece, otworzył wino. I powiedział: „Tyle się namęczyłaś przy tym ślubie, teraz odpocznij”.
— To jest facet — rzuciła Weronika z lekką zazdrością. — Mój nawet jajecznicę potrafi zepsuć.
Rozmowa popłynęła w stronę męskich zalet i wad, a kiedy stary żuk podjechał pod nieduży piętrowy domek nad jeziorem, szampan był prawie wypity, a nastrój lekki.
Domek wynajęty przez Iwonę okazał się przestronny i przytulny. Na dole była kuchnia z salonem i tarasem z podgrzewaną balią; na górze trzy sypialnie i sauna.
— Nie wierzę! — zachwyciła się Marta, rozglądając się po wnętrzu. — Przeszłaś samą siebie, dziewczyno!
Iwona uśmiechnęła się z dumą. Prawie miesiąc szukała miejsca na panieński: z naturą, wodą, grillem i pełną prywatnością.
Wieczór zaczął się od wspólnego gotowania. Sałatki, mięso na grilla, pieczone ziemniaki. Ewa była dziwnie cicha i co chwilę sprawdzała telefon.