Znaleźliśmy je. Dwa maleńkie, przestraszone stworzenia, chude tak bardzo, że przypominały żywe szkieleciki, patrzyły na nas ogromnymi oczami pełnymi paniki i trzęsły się ze strachu jak liście osiki na wietrze.
Całe moje zawodowe życie, życie Stanisława, minęło w drodze. Służba miała swoje prawa: nowa jednostka, inne miasto, nowy adres, obce zwyczaje. Tylko jedno się nie zmieniało — zawsze jechali ze mną czworonożni przyjaciele. Od młodości byłem zapalonym psiarzem i nigdy nie dopuściłem myśli, że można zostawić zwierzęta komuś „na trochę”, a już tym bardziej na zawsze. Obowiązki mnie nie przerażały. Rodzina była jedna: ludzka i kudłata.
Żona, Helena, i dzieci zawsze mnie wspierali. W naszym domu nie dzielono nikogo na „ludzi” i „zwierzęta”. Wszyscy byli swoi. Pytanie: „zostawić czy zabrać?” nie padało nigdy. Wyjeżdżaliśmy — to wszyscy. Wracaliśmy — również razem.
Kiedy nadszedł czas emerytury i z Heleną wróciliśmy w rodzinne strony pod Lublin, właśnie ona zaczęła nowy rozdział. Pewnego dnia przyprowadziła z pobliskiego sklepu bezdomną kotkę: chudą, ciężarną i tak ufnie patrzącą, że ściskało za serce. Uczepiła się kawałka kiełbasy, który Helena kupiła po drodze, i już nie chciała odejść, jakby instynkt podpowiedział jej: tutaj będzie twój dom.
Nową lokatorkę nazwaliśmy Melą i bardzo szybko stała się naszą ulubienicą. Wkrótce urodziła pięć kociąt. Jedno zostało u nas, pozostałe oddaliśmy krewnym i znajomym. Z tego jednego wyrósł kocur Leon, a rok później pojawiły się jeszcze dwa: Kuba i Franek.
Tak się złożyło, że ja, stary psiarz, nie wiadomo kiedy stałem się kociarzem. Koty zadomowiły się natychmiast i tak naturalnie weszły w naszą codzienność, że nieraz sam się dziwiłem, jak mogłem żyć bez ich cichej czułości. Okazało się, że jak psy chodzą za człowiekiem krok w krok i czują każdą zmianę nastroju.
Z czasem w mieszkaniu w mieście zrobiło się ciasno. Dzieci dorosły, każde poszło własną drogą, a my z Heleną uznaliśmy, że w metropolii nie mamy już czego szukać. Sprzedaliśmy mieszkanie i kupiliśmy całkiem porządny dom z ogrodem w wiosce pod Lublinem.
To była najlepsza decyzja. Psy i koty od rana do wieczora ganiały po sadzie. My spacerowaliśmy, patrzyliśmy, jak bawią się na świeżym powietrzu, i cieszyliśmy się razem z nimi.
Na początku maja Helena poprosiła mnie, żebym podjechał do zakładu po zamówioną szklarnię. Pojechałem, zapłaciłem — wyszło półtora tysiąca złotych — i wszedłem do hali, żeby sprawdzić stelaże i poliwęglan.
Kiedy pracownicy podnosili platformę z resztkami metalowych konstrukcji, spod spodu dobiegł żałosny pisk.
— A więc tu się schowały — mruknął chłopak w roboczym kombinezonie. — Nie tam szukaliśmy. Daj znać panu Markowi.
Po minucie podszedł do nas kierownik hali.
— No i co, znaleźliście? — zapytał. — Trzeba to usunąć. Potem mnie będą pytać, skąd się tu wzięła ta menażeria.
Nie wytrzymałem i spytałem robotnika:
— O co tu chodzi?
Westchnął i opowiedział, że do hali przybłąkała się kotka i okociła się pod urządzeniami. Ludzie próbowali ją po cichu dokarmiać, bo żal było patrzeć. Gdy dowiedziało się o tym kierownictwo, kazali pozbyć się małych. Mówili, że to zagrożenie, alergia, że w zakładzie nie ma miejsca na zwierzyniec. Przenosili kocięta, matka je roznosiła po kątach, a potem zniknęła. Uznali, że zabrała wszystkie, lecz nie dała rady. Samej kotki od paru dni nikt nie widział, a maluchy zostały.
— Ile ich tam jest?
— Dwa. Jeden rudy, drugi czarno-biały. Zaraz pokażemy.
Gdy pracownicy przechylili platformę, spod niej wyskoczyły dwa maleńkie kłębki. Piszczały rozpaczliwie i rzuciły się w różne strony po hali. Łapała je cała brygada. W końcu się udało.
Kocięta były brudne, potwornie chude, z oczami rozszerzonymi od strachu. Trzęsły się i tuliły jedno do drugiego. To łaciate miało zakrwawiony nosek. Jeden z robotników wziął je i ruszył ku wyjściu.
Serce mi się ścisnęło.
— Czekajcie! Dokąd je niesiecie?
— Za bramę. Nikomu nie są potrzebne. Tu się kręcą psy z okolicy, rozszarpią je w minutę.
— Chwileczkę. Ja je zabiorę. Znajdzie się jakieś pudełko?
— Naprawdę? — zdziwił się chłopak. — To niech pan bierze. Tu same psy, długo by nie pożyły.
Pudełko znalazła pani Danuta z kadr. Przyniosła karton ze starą szmatką. Droga do domu dłużyła mi się bardziej niż zwykle. Co chwilę zerkałem do tyłu, na futrzastych pasażerów, i myślałem: co powie Helena?
W domu czekała już na szklarnię.
— Wszystko w porządku? — zapytała, gdy tylko wszedłem.
— Tak, załatwione. Ale przywiozłem jeszcze kogoś.
Zajrzała do kartonu i zaniemówiła. W środku siedziały dwa brudne, skulone kociaki. Włożyła rękawiczki i zaczęła je ostrożnie oglądać. Rudy popiskiwał i próbował wciskać się do siostry, a łaciata syczała, drapała i nie pozwalała dotknąć nosa. Dzikusy do niemożliwości.
Gdy kocięta łapczywie jadły i piły, przygotowaliśmy legowisko oraz kuwetę. Ku naszemu zdziwieniu łaciata koteczka od razu pojęła, do czego służy, a potem wepchnęła do środka zdezorientowanego brata, jak doświadczona gospodyni. Nie kryliśmy radości: najważniejszy punkt wychowania był zaliczony.