Ciężkie powietrze oddziału położniczego, przesycone ostrym zapachem środków dezynfekujących i szpitalnej czystości, zdawało się Markowi niemal gęste jak mgła. Zatrzymał się przy masywnych drzwiach wejściowych, czując się dziwnie obco, jak ktoś, kto przez pomyłkę trafił w miejsce, w którym nie powinien się znaleźć. W dłoniach ściskał ogromny bukiet białych chryzantem — kwiatów zbyt poważnych, chłodnych, prawie urzędowych, ale właśnie takie od zawsze lubiła jego teściowa, pani Halina. Ten dzień zdążył już przewrócić rodzinny porządek do góry nogami, dzieląc krewnych na tych, którzy mówili o cudzie, i tych, którzy szeptem nazywali wszystko szaleństwem.
W wieku pięćdziesięciu pięciu lat Halina zdecydowała się na krok, który większości ludzi wydawałby się niemożliwy. Urodziła bliźnięta. Chłopca i dziewczynkę — „pełny komplet za jednym razem”, jak żartowali lekarze na izbie przyjęć. Dla medycyny było to rzadkie wydarzenie, dowód na siłę współczesnych metod i zadziwiającą wytrzymałość ludzkiego ciała. Dla sąsiadów z ogródków działkowych stało się tematem numer jeden do plotek. „Na szóstej dekadzie życia i znowu pieluchy? Przecież to obłęd” — mówiono za jej plecami. Marek milczał. Widział, jak bardzo cieszyła się jego żona Katarzyna. Była jedynaczką i przez całe życie marzyła, żeby mieć brata albo siostrę. Teraz, kiedy sama dawno przekroczyła trzydziestkę, to pragnienie spełniło się w najdziwniejszy możliwy sposób — przez jej matkę.
— Proszę pana, będzie pan tak stał w przejściu? Wchodzić, ale na krótko! — ostry głos dyżurnej pielęgniarki wyrwał Marka z odrętwienia. — Pacjentka jest wykończona, wizyta najwyżej dziesięć minut. I fartuch proszę założyć. To nie warsztat.
Marek bez słowa narzucił na ramiona cienki foliowy fartuch, który nieprzyjemnie szeleścił przy każdym ruchu, i wszedł do sali. Halina leżała na wysokim szpitalnym łóżku. Wyglądała na skrajnie zmęczoną: skóra miała suchy, szarawy odcień, jak stary papier, a pod oczami widniały ciemne półkola. Jednak jej spojrzenie, wbite w dwie przezroczyste plastikowe kołyski stojące przy oknie, miało w sobie coś, czego Marek nigdy wcześniej u niej nie widział — triumf, niemal władczą pewność matki, która właśnie odebrała światu to, czego przez lata jej odmawiał.
— Wejdź, Marek — powiedziała cicho, lekko kiwając głową. — Popatrz na nich. Tylko spójrz, jakie szczęście.
Zrobił kilka kroków, położył bukiet na szafce — Halina nawet nie zerknęła na kwiaty — i pochylił się nad pierwszą kołyską. W środku leżał mały różowy zawiniątek, z którego wystawała pomarszczona buzia dziewczynki. Spała twardo, zaciskając maleńkie piąstki tak mocno, jakby już zamierzała bronić swojego miejsca na świecie. „Macierzyńska siła potrafi być przerażająca” — przemknęło mu przez głowę. Potem spojrzał do drugiej kołyski, gdzie spał chłopiec. Był odrobinę większy od siostry i niespokojnie poruszał ustami przez sen.
Marek nachylił się niżej, chcąc przyjrzeć się twarzy nowego członka rodziny, i wtedy poczuł, jak serce spada mu gdzieś w pustkę. Na szyi niemowlęcia, nieco pod lewym uchem, wyraźnie odcinało się znamię. Nierówne, o dziwnym kształcie, wielkości małej monety. W głowie Marka jakby coś eksplodowało. Takie samo. Dokładnie takie samo. W tym samym miejscu miał je on sam od urodzenia. Odruchowo dotknął własnej szyi i poczuł pod palcami gwałtownie pulsującą żyłkę.
Sala nagle zaczęła płynąć mu przed oczami. Ściany powoli zawirowały, powietrze stało się ciężkie i gorące, jakby ktoś zamknął go w lepkiej, dusznej chmurze. Nie mógł zaczerpnąć tchu. Chwycił oparcie krzesła, żeby nie runąć na podłogę, a palce zbielały mu od napięcia.
— Marek? Co ci jest? Jesteś blady jak ściana! — głos teściowej dotarł do niego przytłumiony, jakby z końca korytarza.
— Nic… po prostu… tu jest duszno — wydusił z trudem, cofając się ku drzwiom.
Prawie wybiegł na korytarz, nie reagując na zaniepokojone wołanie. Oparł plecy o zimne kafelki i łapczywie chwytał powietrze ustami. Przed oczami zaczęły przesuwać się obrazy tamtego wieczoru, który przez ostatnie dziewięć miesięcy próbował desperacko wymazać z pamięci.
To było latem. Urodziny Katarzyny w letnim domku jej rodziców pod Warszawą. Wieczór zaczął się zupełnie zwyczajnie: karkówka z grilla, domowe wino, życzenia, śmiech. Halina była wtedy niezwykle ożywiona. W lekkiej sukience, z rozpuszczonymi włosami, wyglądała niemal poza wiekiem — żywa, ciepła, pełna energii, której nikt już od niej nie oczekiwał. Stanisław, jej mąż i ojciec Katarzyny, jak zwykle przesadził z nalewką i zasnął w leżaku, zanim na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Katarzyna wróciła do miasta: musiała przygotować się do ważnego porannego szkolenia i obiecała, że przyjedzie z powrotem o świcie.
Marek również wypił więcej, niż powinien. Jego małżeństwo z Katarzyną przechodziło wtedy długi, męczący kryzys: kłótnie o codzienność, wzajemne pretensje, chłód, zmęczenie sobą nawzajem. Żyli obok siebie jak obcy ludzie, których trzymały razem kredyt, przyzwyczajenie i lęk przed przyznaniem się do porażki. W pewnej chwili na tarasie zostali tylko on i teściowa. Cienki sierp księżyca oświetlał stół, na którym wciąż stały resztki kolacji.