Mam na imię Ewa. Jestem tą kobietą, która pewnego dnia zdradziła męża dla czarującego mężczyzny z Dubaju, dała się porwać pięknej opowieści o luksusie i postanowiła zostać blisko człowieka, którego wcześniej widziała zaledwie kilka razy. Z boku wyglądało to pewnie jak szaleństwo. Ale wtedy byłam przekonana, że po raz pierwszy od wielu lat nie wybieram obowiązku, przyzwyczajenia ani strachu. Wybieram miłość.
Czasem życie przypomina ogromny gar z gęstą zupą: wszystko bulgocze, paruje, kipi, a smak i tak każdego dnia pozostaje taki sam. Miałam czterdzieści osiem lat. Pracowałam jako kucharka w szkolnej stołówce, a zapach gotowanej kapusty, kaszy, smażonej cebuli i dziecięcego gwaru wsiąkł we mnie tak głęboko, że zdawało mi się, iż ciągnie się za mną nawet nocą.
Każdy poranek zaczynał się identycznie. Pobudka o piątej trzydzieści, chustka na włosy, sprawdzanie palników, woda na owsiankę, wielkie garnki, noże, cebula, marchew. Dłonie od dawna pachniały kuchnią, a gdzieś w środku siedziało coś cichego, niespełnionego, bez imienia. Mój mąż Marek jeździł tirem.
W domu bywał rzadko — na dwa dni, czasem na tydzień. Pachniał ropą, trasą i zmęczeniem, ciężkim jak mokra kurtka. Prawie przestaliśmy rozmawiać. Wszystko stało się suche, przewidywalne, jak według rozpiski: wszedł, zjadł, położył się, zasnął. Nieraz łapałam się na strasznej myśli: nie czekam na jego powrót, tylko na dzień, kiedy znów ruszy w trasę, żebym nie musiała patrzeć na pustkę w jego oczach.
Mówią, że przyzwyczajenie staje się drugą naturą. Tylko co zrobić, jeśli tym przyzwyczajeniem jest samotność?
Dzieci dawno dorosły. Syn wyjechał do Warszawy, córka mieszkała w mieście wojewódzkim. Dzwonili rzadko — każdy miał własne sprawy, rachunki, plany i zmęczenie. Coraz częściej czułam się zbędna: dla nich, dla męża, nawet dla samej siebie.
Trzymała mnie tylko szkoła. Tam był hałas, bieganina, dzieciaki, które mówiły do mnie pani Ewo i uśmiechały się, kiedy dokładałam im porcję. Czasem, szorując ogromną blachę, wyobrażałam sobie, że razem z tłuszczem i przypalonymi okruchami zmywam z siebie lata przeżyte nie tak, jak trzeba. Ale woda spływała do odpływu, a życie zostawało takie samo.
Po zmianie wracałam do domu wąską uliczką między krzywymi płotami. Czekał tam stary dywan na ścianie, telewizor z wiadomościami o cenach i wojnach, czajnik oraz cisza. Parzyłam herbatę, siadałam przy oknie i patrzyłam, jak szary śnieg osiada na dachach. I któregoś dnia poczułam w sobie ciche, uparte pragnienie: wyjechać. Dokądkolwiek. Choćby na koniec świata. Tam, gdzie nikt nie będzie wiedział, kim jestem.
Czasem brałam telefon i przewijałam zdjęcia z internetu. Morze, palmy, plaże, drapacze chmur, lśniące miasta. Najbardziej ciągnęło mnie do Dubaju — błyszczącego, nierealnego, jakby namalowanego. Nigdy nie byłam za granicą. Nawet nad morzem odpoczywałam tylko raz, dawno temu i byle jak. Ale te światła na zdjęciach zdawały się wołać: przyjedź, tutaj można zacząć od nowa.
Wyjęłam metalowe pudełko po ciastkach, do którego przez lata odkładałam drobne kwoty. Pięćdziesiąt złotych, sto, czasem kilkaset po premii. Okazało się, że prawie wystarczy.
Siedziałam nad tymi pieniędzmi i nie mogłam się poruszyć. Mogły być potrzebne na zęby, na remont, na czarną godzinę. Ale pierwszy raz od bardzo dawna trzęsłam się nie ze strachu, tylko z nadziei. Długo milczałam. Potem poszłam do kuchni, nalałam sobie herbaty i powiedziałam prawie bezgłośnie:
— Ewa, teraz albo nigdy.
Kiedy Marek zadzwonił z trasy, mówiłam jak zwykle: o szkole, mrozie, aucie sąsiada, które znowu zatarasowało wjazd. Ani słowem nie wspomniałam, że następnego dnia pójdę do biura podróży. Nie zrozumiałby. Sam od lat żył jak w kabinie ciężarówki: kurs, postój, dom, kolejny kurs. A ja nagle postanowiłam zjechać z tej drogi.
W biurze podróży pachniało kawą i świeżym papierem. Młoda dziewczyna w czerwonej pomadce uśmiechnęła się do mnie:
— Woli pani spokojny wypoczynek czy coś z przygodą?
Zmieszałam się.
— Chyba z przygodą — odpowiedziałam i sama się sobie zdziwiłam.
Wieczorem wyciągnęłam walizkę. Starą, przetartą, jeszcze z czasów, gdy jeździliśmy z dziećmi do rodziny. Wyjęłam sukienki, których nie nosiłam od lat. Jedną granatową, drugą w kwiaty. Przymierzałam je i długo patrzyłam w lustro. Spoglądała na mnie zmęczona kobieta. Ale nie martwa. Żywa. Taka, która kiedyś potrafiła marzyć.
Prawie nie spałam. Za oknem wył wiatr, zegar tykał powoli, jakby specjalnie rozciągał noc. Myśli krążyły w głowie: „A jeśli Marek się dowie? A jeśli coś nie wyjdzie? A jeśli będę żałować?”. Ale niepokój mieszał się z poczuciem, że dzieje się coś wielkiego. Jakby drzwi zamknięte przez całe życie wreszcie uchyliły się choćby na palec.
Rano obudziłam się z uśmiechem. Pierwszy raz od wielu lat. W kuchni stał ten sam czajnik, pod stopami był ten sam stary linoleum, w oknie wisiały te same firanki. A jednak wszystko wyglądało inaczej. Wyszeptałam:
— Lecę do Dubaju.