Moja praca nie wybacza pomyłek, miękkości ani decyzji podjętych „mniej więcej”. Jestem głównym inżynierem w przedsiębiorstwie zajmującym się budową mostów. To ode mnie zależy, czy tysiące ton stali i betonu ułożą się w konstrukcję, która nie zawiedzie pod ogromnym ciężarem. Myślę rysunkami technicznymi, obliczeniami, wytrzymałością materiałów i terminami, których nie wolno przesunąć. Na budowach prowadzę ludzi twardych, upartych i niełatwych, dlatego kiedy wieczorem wracam do swojego dużego mieszkania przy nadwiślańskim bulwarze, chcę mieć wokół siebie porządek, jasne zasady i elementarny szacunek.
Z Katarzyną poznałem się na wystawie współczesnej architektury. Miała czterdzieści dwa lata. Zadbana, elegancka, pracowała jako dyrektorka artystyczna niewielkiej prywatnej galerii. Umiała mówić o sztuce tak, że ludzie słuchali jej z zachwytem, ubierała się z wyczuciem i sprawiała wrażenie kobiety, z którą można stworzyć spokojny, wygodny układ oparty na partnerstwie. Po pół roku uznaliśmy, że zamieszkamy razem. Katarzyna przeniosła swoje rzeczy do mnie.
Na początku codzienność układała się całkiem poprawnie. Oboje pracowaliśmy, zakupy robiliśmy raz ja, raz ona, wieczorami oglądaliśmy filmy albo jedliśmy prostą kolację przy kuchennym blacie. Jednak pod koniec czwartego miesiąca zaczęło być jasne, że coś się zmienia. Okazało się, że jej „doskonały gust” kosztuje bardzo dużo, a słowo „kompromis” w jej prywatnym słowniku najwyraźniej nie występuje.
Wszystko pękło w zwyczajny wtorek. Nie przez zdradę, wielką kłótnię czy dramatyczne wyznanie, lecz przez brudną patelnię.
Wróciłem z budowy około ósmej wieczorem. Dzień był ciężki — sprawdzaliśmy zbrojenia i betonowanie podpór, przemarzłem na wietrze i marzyłem wyłącznie o ciepłym jedzeniu oraz ciszy.
Kiedy wszedłem do kuchni, zatrzymałem się w progu. Na płycie stała patelnia z zaschniętym tłuszczem. W zlewie piętrzyły się talerze z resztkami sosu, kubki z niedopitą kawą i śladami wyschniętej szminki, widelce, noże, łyżki. Część leżała tam od poprzedniego wieczoru, a reszta doszła rano i po południu, bo Katarzyna miała wolny dzień i jadła w domu.
Ona sama siedziała przy wyspie kuchennej i przewracała kartki błyszczącego magazynu.
— Katarzyna — skinąłem głową w stronę zlewu. — Ustaliliśmy chyba, że kto ma więcej czasu, ten ogarnia kuchnię. Od dwóch dni wracam prawie po nocy. Dlaczego te naczynia nadal stoją brudne?
Podniosła na mnie wzrok powoli, jakbym oderwał ją od czegoś niezwykle ważnego. Wyciągnęła przed siebie dłonie z długimi paznokciami świeżo pokrytymi intensywnie czerwonym lakierem.
— Piotrze, ty mówisz poważnie? Wyszłam z salonu dwie godziny temu. Ten manicure kosztował pięćset złotych. To był skomplikowany wzór, swoją drogą. Jeżeli teraz wsadzę ręce do gorącej wody z Ludwikiem, lakier popęka, a skóra zrobi mi się sucha. Nie dotknę nawet gąbki.
— Załóż gumowe rękawiczki — zaproponowałem spokojnie.
— W rękawiczkach nie czuję porcelany! — wydęła usta z urażoną miną. — Poza tym jestem kobietą. Jestem od piękna i inspiracji, a nie od szorowania twojego przypalonego tłuszczu. Ty jesteś mężczyzną, więc wstań i umyj. Albo zatrudnij kogoś do sprzątania. Przy twoich zarobkach naprawdę możemy sobie na to pozwolić.
Patrzyłem na nią i coraz wyraźniej rozumiałem, że to nie jest zwykłe lenistwo. To było badanie granic. Próba sprawdzenia, jak daleko może się posunąć. Gdybym wtedy bez słowa stanął przy zlewie, następnego dnia odmówiłaby włączenia pralki, bo miała ułożone włosy, a za tydzień zażądałaby prywatnego kierowcy, bo w taksówkach nie odpowiada jej zapach odświeżaczy.
— Nie zamierzam zatrudniać pomocy domowej tylko dlatego, że dwoje dorosłych ludzi nie potrafi umyć po sobie kilku talerzy — powiedziałem równo. — Swoje naczynia myję sam. To są twoje.
— To niech sobie stoją! — prychnęła i wróciła do magazynu. — Zobaczymy, komu pierwszemu puszczą nerwy.
— Zobaczymy — odparłem.
Odwróciłem się, wyszedłem do przedpokoju, założyłem kurtkę i pojechałem na kolację do dobrej gruzińskiej restauracji niedaleko. Tak właśnie zaczęła się moja restauracyjna dieta.
Następne pięć dni wyglądało jak mały teatr domowego absurdu.
Przestałem jeść w domu. Rano podjeżdżałem do kawiarni po mocne espresso i rogalika. Obiad jadłem na budowie. Wieczorami wybierałem steakhouse, włoską trattorię albo spokojne bistro. Dostawałem dobrze przygotowane jedzenie, sprawną obsługę i wracałem do mieszkania najedzony, opanowany i całkowicie niewzruszony.
Katarzyna, jak sądzę, była pewna, że złamię się najpóźniej drugiego dnia.
Tymczasem sterta w zlewie rosła. Zamawiała jedzenie z dostawą, przekładała je na moje talerze — bo jedzenie z plastikowego pojemnika było, według niej, „poniżej poziomu” — jadła, a potem kładła brudne naczynia na tej samej patelni.
W piątek w kuchni unosił się już wyraźny, kwaśny zapach zalegającego jedzenia. Zlew był zapchany po brzegi.
Wieczorem wszedłem do kuchni tylko po to, żeby nalać sobie wody z dystrybutora. Katarzyna stała na środku pomieszczenia z rękami skrzyżowanymi na piersi.