Moja praca nie znosi bylejakości, słabości ani decyzji rozmytych jak mokry tusz na planie. Jestem głównym inżynierem w przedsiębiorstwie zajmującym się budową mostów. To ode mnie zależy, czy tysiące ton stali i betonu złożą się w konstrukcje, które wytrzymają ogromny nacisk, drgania, wiatr i czas. Myślę rysunkami technicznymi, obliczeniami, wytrzymałością materiałów i terminami, których nie wolno przesuwać. Na budowach prowadzę ludzi twardych, upartych i niełatwych, dlatego kiedy wieczorem wracam do swojego dużego mieszkania przy bulwarach wiślanych, chcę mieć wokół siebie porządek, rozsądną organizację i wzajemny szacunek.
Z Beatą poznaliśmy się na wystawie współczesnej architektury. Miała czterdzieści dwa lata. Zadbana, elegancka, pracowała jako dyrektorka artystyczna niewielkiej prywatnej galerii. Potrafiła pięknie mówić o sztuce, nosiła się z klasą i sprawiała wrażenie kobiety, z którą da się zbudować spokojny, wygodny układ partnerski. Po pół roku uznaliśmy, że zamieszkamy razem. Beata przeniosła swoje rzeczy do mnie.
Na początku nasza codzienność układała się całkiem równo. Oboje pracowaliśmy, zakupy robiliśmy na zmianę, wieczorami oglądaliśmy filmy. Ale pod koniec czwartego miesiąca Beata zaczęła wyraźnie się zmieniać. Okazało się, że jej „doskonały gust” wymaga potężnych wydatków, a słowo „kompromis” najwyraźniej nigdy nie trafiło do jej osobistego słownika.
Punktem przełomowym okazał się zupełnie zwyczajny wtorek, który zaczął się od banalnie brudnej patelni.
Wróciłem z budowy około ósmej wieczorem. Dzień był ciężki — zalewaliśmy podpory, przemarzłem na wietrze i marzyłem już tylko o ciepłym jedzeniu oraz ciszy.
Kiedy wszedłem do kuchni, zatrzymałem się w progu. Na płycie stała patelnia z zaschniętym tłuszczem. W zlewie piętrzyła się sterta talerzy ubrudzonych sosem, kubków z resztkami kawy i śladami zaschniętej szminki, widelców, noży. Wszystko to leżało jeszcze od poprzedniego wieczoru, a do tego doszły naczynia, które Beata pobrudziła rano i w ciągu dnia, bo akurat miała wolne.
Sama Beata siedziała przy kuchennym blacie i przewracała kartki błyszczącego magazynu.
— Beata — skinąłem głową w stronę zlewu. — Mieliśmy chyba umowę: kto ma luźniejszy dzień, ten ogarnia porządek. Ja od dwóch dni wracam prawie w nocy. Dlaczego te naczynia nadal są brudne?
Powoli podniosła wzrok znad gazety. Wyciągnęła przed siebie dłonie z długimi paznokciami, świeżo pokrytymi intensywnie czerwonym lakierem.
— Piotr, ty mówisz poważnie? Dwie godziny temu wyszłam z salonu. Ten manicure kosztował trzysta złotych. I to jest skomplikowany wzór, tak na marginesie. Jeśli teraz włożę ręce do gorącej wody z Ludwikiem, lakier popęka, a skóra zrobi mi się sucha. Ja nawet nie dotknę gąbki.
— Załóż gumowe rękawiczki — zaproponowałem spokojnie.
— W rękawiczkach nie czuję porcelany! — wydęła usta z rozkapryszoną miną. — Poza tym jestem kobietą. Jestem stworzona do piękna i inspiracji, a nie do szorowania twojego przypalonego tłuszczu. Jesteś mężczyzną, więc wstań i umyj. Albo zatrudnij panią do sprzątania. Przy twoich dochodach spokojnie możemy sobie na to pozwolić.
Patrzyłem na nią i bardzo jasno zrozumiałem, że tu nie chodzi wyłącznie o lenistwo. To było badanie granic. Rozpoznanie terenu. Jeśli teraz bez słowa stanę przy zlewie, jutro odmówi włączenia pralki przez świeżo ułożone włosy, a pojutrze zażąda prywatnego kierowcy, bo w taksówkach drażni ją zapach odświeżacza.
— Nie zamierzam zatrudniać sprzątaczki, bo jesteśmy dwojgiem dorosłych ludzi i potrafimy umyć po sobie kilka talerzy — powiedziałem równo. — Swoje naczynia myję sam. A to są twoje.
— To niech stoją! — prychnęła, znów odwracając stronę magazynu. — Zobaczymy, komu pierwszemu puszczą nerwy.
— Zobaczymy — odpowiedziałem.
Odwróciłem się, wyszedłem do przedpokoju, założyłem kurtkę i pojechałem zjeść kolację do dobrej gruzińskiej restauracji niedaleko domu. Tak zaczęła się moja restauracyjna dieta.
Następne pięć dni przypominało teatr domowego absurdu.
Przestałem jeść w mieszkaniu. Rano zajeżdżałem do kawiarni po mocne espresso i rogalika. Obiad jadłem na budowie. Wieczorami wybierałem steakhousy albo włoskie trattorie. Dostawałem świetnie przygotowane jedzenie, dobrą obsługę i wracałem do domu najedzony, spokojny oraz całkowicie niewzruszony.
Beata najwyraźniej liczyła, że pęknę już drugiego dnia.
Tylko że góra w zlewie rosła. Beata zamawiała jedzenie z dostawą, przekładała je na moje talerze — bo jedzenie prosto z plastikowego pojemnika uwłaczało jej „statusowi” — zjadała kolację i stawiała brudne naczynia na tej samej patelni.
Do piątku w kuchni pojawił się wyraźny, kwaśnawy zapach zalegającego jedzenia. Zlew był zapchany po brzegi.
Wieczorem wszedłem do kuchni, żeby nalać sobie wody z dystrybutora. Beata stała na środku pomieszczenia z rękami skrzyżowanymi na piersi.
— Piotr! To już wcale nie jest śmieszne! — wybuchnęła. — Do kuchni nie da się wejść! Tam śmierdzi!
— Zauważyłem — spokojnie upiłem łyk wody. — Resztki jedzenia mają skłonność do psucia się. Chemia i fizyka, Beato. Z nauką trudno dyskutować.