To miało być nowe życie, z nowymi możliwościami.
Posłuchaj, opowiem ci, jak wszystko się u mnie wydarzyło.
Ola miała już dwadzieścia lat, studiowała na uczelni w swoim mieście, kochała Damiana i coraz częściej rozmawiała z nim o ślubie. Właściwie temat wesela wracał u nich bez przerwy.
Damian był od niej starszy, miał za sobą wojsko. Gdy się poznali, ona była jeszcze w ostatniej klasie liceum. Przyszedł na jesienny bal, rozejrzał się po sali, odnalazł jej oczy i natychmiast się uśmiechnął.
Kim on jest? przemknęło Oli przez głowę, kiedy go zobaczyła.
Podszedł, jakby od początku wiedział, do kogo chce podejść, i powiedział:
— Cześć, jestem Damian. A ty? — Ola speszyła się, policzki jej poróżowiały. — Zapraszam cię do tańca.
Objął ją w talii i po chwili już wirowali.
— Ola — szepnęła, mając wrażenie, że unosi się nad parkietem. Damian prowadził pewnie, a każdy jego ruch czuła całym ciałem.
— Olu, ty naprawdę lekko tańczysz — uśmiechnął się.
Cały wieczór byli obok siebie. Umówili się, że odprowadzi ją do domu. Długo szli ulicami, nie chcieli się rozstawać, ale mama wołała już z okna, więc Ola musiała wejść.
Po szkole dostała się na studia w swoim mieście, a Damian pracował. Nigdy nie chodził przygaszony, potrafił swoim optymizmem zarazić wszystkich. Miał wielu znajomych, więc Ola często bywała z nim na weselach, imieninach i rodzinnych uroczystościach.
Damian nawet zimą przynosił jej róże, a każde spotkanie zmieniał w małe święto. Czasem siedzieli w kawiarni, czasem jechali za miasto sami albo z paczką.
Kiedy Ola była na trzecim roku, ucieszył ją wiadomością:
— Na przerwę noworoczną jedziemy w góry, do ośrodka narciarskiego. Kupiłem dwa miejsca. Są tam dobrzy instruktorzy, szybko się nauczysz.
— Damianek, jesteś najlepszy! — zawołała, wtulając się w niego, lecz zaraz dodała z lękiem: — Tylko ja się boję zjazdów!
Pojechali. Ola szybko się oswoiła i nawet jej się spodobało. Potem przyszedł Dzień Kobiet, a Damian stanął w ich mieszkaniu z dwoma bukietami róż.
— Wszystkiego najlepszego z okazji Dnia Kobiet — podał jeden bukiet mamie, drugi Oli. Uśmiechnął się, pocałował ją w policzek, a ona była zachwycona.
Mama lekko go zganiła:
— Za drogo, Damian.
— Nic takiego — odparł. — Z Szymkiem i Wiktorem jedziemy pracować jako elektromonterzy. Dobrze płacą. Odłożymy na wesele i samochód.
Ola prosiła, żeby nie wyjeżdżał.
— Wrócę za trzy, cztery miesiące. Będziemy dzwonić, a potem zrobimy piękny ślub — obiecał.
Zgodziła się smutno, ale Damian był zdecydowany. Wyjechał z kolegami. Praca była, pieniądze też, a telefony od niego przychodziły często.
Pewnego dnia na zajęciach Ola nagle poczuła niepokój. Niby minął, ale serce wciąż biło jej dziwnie. Dzień wcześniej rozmawiali, a teraz wybrała numer Damiana i usłyszała tylko ciszę.
Dlaczego nie odbiera? myślała, dzwoniąc ponownie.
W końcu znalazła numer Wiktora i połączyła się z nim.
— Wiktor, gdzie jest Damian? — zapytała.
— Jego już nie ma — usłyszała, a potem odezwały się krótkie sygnały.
— Maaamo! — krzyknęła i rozpłakała się.
Później okazało się, że Damiana poraził prąd na słupie wysokiego napięcia. Jego matka, pani Anna, prawie przestała mówić, a oczy pociemniały jej od rozpaczy. Pogrzeb, stypa, ludzie, szeptane słowa — wszystko było jak czarny koszmar.
Ola chodziła jak otępiała. Często odwiedzała panią Annę, siadała przy niej w milczeniu, czasem razem jechały na grób. Matka Damiana nie chciała jej puszczać, prosiła, żeby przychodziła częściej, aż w końcu zaproponowała wyjazd nad morze.
Ola zgodziła się, choć bez Damiana wszystko wydawało się niedorzeczne. Na brzegu Bałtyku siedziała i patrzyła, jak morze styka się z niebem. Słyszała mewy, samochody, dziecięce krzyki i śmiech ludzi. Wokół tętniło życie, a ona nadal była samotna.
— Jesteś taka piękna i smutna — usłyszała obok głos chłopaka.
Przedstawił się jako Marek.
— Jestem Marek — powiedział.
— Ola — odpowiedziała.
Porozmawiali krótko, potem szybko odeszła. Marek już wcześniej ją zauważył i dostrzegł jej smutek.
Do wyjazdu zostały dwa dni. Ola poszła do sklepu, a przy wyjściu spotkała Marka. Wziął od niej siatkę.
— Pomogę, jeśli nie masz nic przeciwko.
— Jak chcesz, to pomagaj — odparła.
Zaproponował, by usiedli w letniej kawiarence obok sklepu.
— Ja wyjeżdżam za trzy dni, a ty jeszcze zostajesz? — spytał.
— My wyjeżdżamy jutro w nocy. Bilety już mamy — odpowiedziała.
Okazało się, że mieszkają w tym samym mieście. Marek skończył tę samą uczelnię, pracował w biurze projektowym, a nad morze przyjechał po nieudanym związku.
Ola opowiedziała mu o swojej stracie i o matce Damiana. Zdziwił się:
— Dlaczego jesteś z jego mamą? Zwykle takie relacje się urywają.
— Nie wiem — powiedziała. — Nie chcę jej zranić.
Wymienili się numerami i umówili na spotkanie.
Kiedy Ola wróciła do domu pani Anny, od razu zobaczyła jej niezadowolenie.
— Gdzie byłaś? — zapytała.
— W sklepie, potem trochę spacerowałam.
Coraz mocniej czuła, że matka Damiana ją zamyka przy sobie. Jej własna mama powtarzała:
— Oderwij się od tego ciężaru. Nie chodź do niej ciągle, ona ciągnie cię w dół.
Ola nie potrafiła jednak po prostu odejść, bo sama tonęła w tym morzu obowiązku i żalu.
Pewnego wieczoru pakowała z panią Anną rzeczy i powiedziała, że niedługo wróci do swojego miasta, zacznie nowe życie.
— Czyli nowe życie — mruknęła pani Anna. — Myślałam, że będziesz miała dziecko. Przecież tak często byłaś z Damianem.
Ola odpowiedziała ostro, że nikogo jej nie potrzeba, nawet brata Damiana, i pierwszy raz od pogrzebu naprawdę się rozpłakała.
Po tym zdecydowała ostatecznie: będzie żyła inaczej, bez pani Anny.
Zaczął się rok akademicki. Ola spotykała się z Markiem, a pewnego dnia sama poszła na grób Damiana.
— Żegnaj, Damianek — wyszeptała. — Byłam z tobą szczęśliwa, dziękuję za wszystko. Odszedłeś za wcześnie, ale ja muszę żyć dalej. Jestem już inna. Będę miała inne życie, bez ciebie.
Wyszła z cmentarza do samochodu, w którym czekał Marek. Przy nim poczuła, że znowu potrafi oddychać, a nowe życie naprawdę zaczyna rozkwitać. Z panią Anną prawie się nie widywała. Po pewnym czasie Ola i Marek pobrali się i czekali już na dziecko.
Tak właśnie wszystko się skończyło. Życie trwa dalej, a czasem nowe spotkanie pomaga przeżyć stratę, która wcześniej wydawała się nie do uniesienia.
To miało być nowe życie, z nowymi możliwościami.