Drzwi do przedsionka sauny napuchły od wilgoci tak bardzo, że nie ustąpiły od razu. Musiałam zaprzeć się barkiem i dopiero wtedy ciężkie skrzydło przesunęło się z głuchym jękiem.
Od razu uderzyło mnie w twarz gęste, rozgrzane powietrze. Pachniało mokrym drewnem, parą, rozgrzanymi brzozowymi witkami i mdlącym, tanim dezodorantem. Weszłam do środka, mocniej przyciskając do piersi naręcze polan. Chciałam tylko dorzucić drewna do pieca, którego drzwiczki wychodziły na mały pokój wypoczynkowy.
I wtedy zza cienkiej drewnianej ściany parówki dobiegł cieniutki, obrzydliwie przymilny chichot, bardziej podobny do pisku myszy niż do śmiechu dorosłej kobiety.
— Wiesiu, przestań już, łaskoczesz mnie! — zapiszczał kobiecy głos.
Jakby ktoś przyłożył mi przewód pod napięciem do gołej skóry.
Polana wypadły mi z rąk i z hukiem rozsypały się po deskach, ale tamci niczego nie usłyszeli. Woda szumiała, para syczała, a oni śmiali się zbyt głośno, zbyt beztrosko. Nie mogłam się pomylić. Ten głos poznałabym po jednym słowie, nawet przez parę, ścianę i tę udawaną słodycz.
To była Martyna, żona mojego jedynego syna. A „Wiesiu” był moim mężem, Wiesławem, ojcem jej męża, człowiekiem, z którym przeżyłam dwadzieścia pięć lat.
Świat nie pękł. On po prostu zawalił mi się na głowę jak stary sufit, z kurzem, wapnem i całym ciężarem, którego nie da się zatrzymać rękami.
Pierwszy odruch był dziki i prosty: szarpnąć drzwi, złapać chochlę z wrzątkiem i zrobić taki krzyk, żeby szyby zadrżały u sąsiadów po obu stronach ulicy. Ale moje stopy jakby wrosły w mokre, lepkie deski, a serce podeszło wysoko, aż pod samo gardło.
Wtedy zobaczyłam szeroką ławę stojącą pod ścianą. Obok porzuconych ręczników leżały dwa telefony. Jeden w zdartym, czarnym etui — Wiesława. Drugi w różowym, błyszczącym pokrowcu — Martyny.
Ekrany jarzyły się słabo w półmroku przedsionka. Widocznie odłożyli je przed chwilą i nie zdążyły się jeszcze zablokować. Na telefonie Martyny była otwarta kamera, galeria i ostatnie zrobione zdjęcie.
Podeszłam bliżej, stawiając kroki tak ostrożnie, żeby stare deski nie jęknęły pod moimi stopami.
Na fotografii, wykonanej dosłownie kilka minut wcześniej, wygłupiali się na tle naszego ceglanego pieca. Mój mąż wydął usta w dzióbek i wcisnął na głowę filcową czapkę saunową mojego syna z napisem „Król”, a Martyna tuliła się do jego mokrego ramienia i wystawiała język.
I nagle zamiast bólu poczułam coś innego. Zimny, obrzydliwie trzeźwy wstręt. Taki, jakby człowiek w czystych skarpetkach wszedł prosto w błoto i nie mógł już udawać, że tego nie czuje.
Coś we mnie kliknęło. Histeria cofnęła się o krok, a jej miejsce zajęła lodowata, prawie urzędowa spokojność. Położyłam ostatnie polano na podłodze i sięgnęłam po telefon Martyny.
Hasła oczywiście nie było. Przecież przy rodzinnym stole lubiła powtarzać z niewinną minką: „Ja nie mam nic do ukrycia, u mnie wszystko jak na dłoni”. Szybko otworzyłam zielony komunikator i znalazłam nasz wspólny czat „Kochana Rodzina”.
To właśnie tam wysyłaliśmy sobie życzenia na święta, obrazki z aniołkami, zdjęcia sernika i informacje o ciśnieniu babci Zosi. Na czacie było dwanaście osób: ja, Wiesław, nasz syn Kamil, Martyna, jej rodzice, moja siostra z Radomia i nawet ciocia Basia.
Zaznaczyłam to jedno zdjęcie i nacisnęłam „Wyślij”. Przez kilka sekund patrzyłam, jak kręci się kółeczko ładowania, aż pod fotografią pojawiły się dwa niebieskie znaczki.
Potem, po krótkim namyśle, dopisałam z jej telefonu:
„Weszłam do sauny dorzucić drewna, a tam mój mąż z żoną mojego syna. Po cichu wzięłam ich telefony i wysłałam ich selfie na rodzinny czat. Miłego wieczoru wszystkim”.
Następnie wzięłam telefon męża. Tam również nie było żadnej blokady, bo przecież Wiesław całe życie uważał się za „porządnego człowieka rodzinnego”. Z jego telefonu wysłałam na ten sam czat naklejkę z grubym rudym kotem, który mruga okiem i pokazuje kciuk w górę.
Odłożyłam oba telefony dokładnie tak, jak leżały wcześniej. Potem cicho wyszłam z sauny. Na zewnątrz opuściłam ciężki metalowy haczyk w zaczep. Kliknięcie było ciche, ale dla mnie zabrzmiało jak kropka na końcu bardzo długiego zdania.
Na podwórku zaczynał zapadać zmierzch. Komary brzęczały mi przy uchu, lecz nawet ten irytujący dźwięk wydawał się teraz niemal muzyką w porównaniu z tym, co działo się za drewnianymi ścianami.
Przeszłam na ganek, usiadłam w wiklinowym fotelu i wyjęłam własny telefon. Przedstawienie dopiero się zaczynało, a ja znalazłam sobie najlepsze miejsce w pierwszym rzędzie.
Pierwsza odezwała się ciocia Basia: „Co to ma być, jakiś montaż? Wiesiu, czemu jesteś czerwony jak rak?”
Prawie natychmiast obudziła się matka Martyny, mieszkająca dwie ulice dalej: „Córciu, to żart? Wy tam coś świętujecie? A gdzie jest Kamil?”
Kamil milczał. Był w delegacji, w innej strefie czasowej, ale wiedziałam, że powiadomienia ma zawsze włączone. Za to w saunie nagle zrobiło się bardzo żywo.
Najpierw ucichł szum wody. Potem rozległo się tępe uderzenie, jakby ktoś poślizgnął się na mokrej podłodze.