Pewna.
Usiadłam na ławce i zakryłam twarz rękami. Chciałam krzyczeć, ale z piersi wydostał się tylko szept. Przekonywałam siebie, że to nie na darmo, że Karim nie oszuka. On przecież nie jest taki. Nie może.
Telefon zadzwonił.
— Wszystko idzie zgodnie z planem — powiedział. — Pieniądze są już w ruchu. Za parę dni przyjadę. Będziemy świętować.
Jego głos znów brzmiał jak muzyka. I uwierzyłam. Choćby do rana.
Ale poranek przyszedł bez niego. Dzień minął w ciszy. Potem następny. Telefon milczał. Pisałam: „Gdzie jesteś? Co z pieniędzmi?”. W odpowiedzi — jeden szary znaczek.
Trzeciego dnia zrozumiałam. Zniknął.
Siedziałam na podłodze między walizką a papierami. Paszport, dokumenty, pusty rachunek. Wszystko wydawało się nierealne. Karim przepadł, a razem z nim osiem milionów złotych. Osiem milionów, które nie były moje.
Patrzyłam na ostatnią wiadomość: „Jesteś moim losem”. I pierwszy raz zrozumiałam: los naprawdę istnieje. Tylko czasem nie jest prezentem, lecz wyrokiem.
Minęły trzy dni. Potem cztery. Potem tydzień. Telefon milczał. Pisałam rano i wieczorem, ściskając go w dłoniach, jakby przez plastik można było przesłać ból.
„Karim, odpowiedz. Gdzie jesteś? Obiecałeś wrócić. Proszę, napisz choć jedno słowo”.
Wiadomości zostawały szare jak popiół.
Na początku nie wierzyłam. Myślałam, że zachorował. Telefon się zepsuł. Wyjechał w pilnych sprawach. Ale potem intuicja — ta kobieca, dokładna i okrutna — wyszeptała: jego nie ma. Nie umarł. Nie zaginął przypadkiem. Po prostu wymazał cię jak niepotrzebny numer.
Poszłam do restauracji, w której jedliśmy kolację. Kelner nie pamiętał żadnego Karima. Zadzwoniłam do kancelarii, z której miały pochodzić dokumenty — numer był nieaktywny. Napisałam na adres mailowy, z którego przychodziły pliki. Wiadomość wróciła z informacją, że adres nie istnieje.
I wtedy wszystko runęło.
Siedziałam w hotelu na łóżku pośród walizek. Za oknem świeciły światła, grała muzyka, ludzie się śmiali. A we mnie była cisza, pustka i czerń.
Otworzyłam jego zdjęcia. Na każdym — oczy, uśmiech, dłonie, morze w tle. Wszystko wyglądało prawdziwie. Żywo. Ale teraz te oczy były obce, bezdenne jak dół.
Łzy popłynęły same. Płakałam głośno, bez wstydu, jak dziecko. Nikt nie słyszał. Nikogo to nie obchodziło.
Następnego dnia przyszło pismo z banku: „Środki z rachunku zostały przelane w pełnej wysokości. Potwierdzenie operacji w załączniku”.
Otworzyłam plik i zobaczyłam sumę — osiem milionów. Serce jakby stanęło. Czytałam raz po raz. Dopiero wtedy zrozumiałam do końca: transakcja przeszła. Ciężarówka sprzedana. Pieniądze zniknęły.
Miotałam się po pokoju jak w klatce. Chciałam zadzwonić do Marka, ale nie potrafiłam. Co miałam powiedzieć? „Przepraszam, sprzedałam twoje życie za piękne słowa?”.
Nie mogłam oddychać.
Wieczorem podeszłam do recepcji.
— Czy zna pani Karima? — zapytałam.
Dziewczyna w chuście spojrzała ze zdziwieniem.
— Jaki numer pokoju?
Nie wiedziałam. Nigdy nie wiedziałam, gdzie mieszka. Zawsze przyjeżdżał do mnie. Zawsze sam.
I właśnie wtedy wszystko stało się jasne.
Wyszłam na ulicę. Powietrze było gorące, pachniało kurzem i benzyną. Ludzie mijali mnie — opaleni, szczęśliwi, spieszący się. A ja stałam samotnie w obcym mieście, gdzie nikt nie wiedział, że przed chwilą straciłam wszystko.
Nogi same zaniosły mnie nad morze. Usiadłam prosto na piasku. Fale podchodziły do stóp, jakby szeptały: „Sama wybrałaś tę drogę”.
Płakałam do świtu. Piasek lepił się do twarzy, włosów, łez. Gdy słońce wstało, wróciłam do hotelu i kupiłam najbliższy bilet do domu.
Przed odlotem otworzyłam walizkę i znalazłam ten amulet. Zielony kamień od złego spojrzenia. Trzymałam go w dłoni, aż chłód metalu zamienił się we wściekłość. Potem wyszłam na balkon i z całej siły rzuciłam nim w dół. Uderzył o kamienne płyty i pękł na trzy części.
— Masz, Karim — wyszeptałam. — Masz swoje szczęście.
Potem zamknęłam walizkę i pojechałam na lotnisko.
W samolocie nie wolno było płakać. Obok siedzieli turyści, śmiali się, omawiali zakupy. Patrzyłam przez okno. W dole znikały światła Dubaju, zmieniając się w błyszczącą rozsypkę.
Miasto, które obiecało mi cud, stało się pustynią ze szkła i oszustwa.
W piersi rosło tylko jedno uczucie — strach. Strach przed powrotem. Strach przed wyznaniem prawdy. Strach przed samą sobą. Wiedziałam: najgorsze czeka w domu.
Samolot wylądował pod szarym porannym niebem. Śnieg, wiatr, zapach kerosenu. Wszystko wydawało się obce, jakbym wróciła nie do domu, lecz do życia, z którego już próbowałam uciec.
Gdy drzwi autobusu się otworzyły, zimno uderzyło w twarz. Po wschodnim upale polska zima wydała się wyrokiem. Dworzec, taksówka, droga — wszystko zlało się w szarą mgłę. Kierowca milczał. Patrzyłam na zasypane śniegiem domy, a serce dudniło głucho, jak przed sądem.
Dom przywitał mnie ciszą. Na parapecie stał kubek, w którym dawno wysechł herbata. Pachniało stęchlizną i smutkiem. Postawiłam walizkę i usiadłam na taborecie.
— No i Ewa wróciła — powiedziałam na głos.
Z bajki do rzeczywistości.