— Gosiu, tej miski to ty chyba lepiej nie ruszaj. Tam jest sałatka z majonezem. Tobie takich rzeczy nie wolno — rzucił Adam, nawet nie odrywając oczu od karkówki skwierczącej na grillu. I od razu parsknął śmiechem.
Przy stole siedziało dwanaście osób. Letni taras naszego domu. Szaszłyki, które od rana marynowałam i piekłam sama. Marynata według przepisu, który dopracowywałam prawie trzy lata. A tę sałatkę, nawiasem mówiąc, też zrobiłam ja.
Od siedmiu lat wyglądało to tak samo. Od pierwszego spotkania, kiedy Krzysiek przyprowadził go do mnie, a Adam zmierzył mnie wzrokiem od głowy do stóp, gwizdnął i powiedział: „No, Krzychu, widzę, że masz gust do kobiet z konkretem”. Wtedy się uśmiechnęłam. Uznałam, że to żart. Prostacki, ale jednak żart.
Jak bardzo się wtedy myliłam.
Z Krzyśkiem pobraliśmy się osiem lat temu. Ja miałam czterdzieści lat, on trzydzieści osiem. Dla nas obojga było to drugie małżeństwo. Krzysiek pracował jako inżynier w biurze projektowym, a ja wtedy zdążyłam już otworzyć drugi punkt „Słodkiego Kącika”. Sieć cukierni. Moją. Zbudowaną od zera, bez kredytów i bez niczyjej pomocy. Przez trzy lata wkładałam z powrotem w firmę każdą zarobioną złotówkę. Kiedy braliśmy ślub, miałam dwa lokale. Teraz mam ich pięć.
Adam był przyjacielem Krzyśka jeszcze z czasów szkolnych. Dorastali razem, razem byli w wojsku, razem co jesień jeździli na ryby. Dla Krzyśka Adam był niemal jak brat. Rozumiałam to aż za dobrze. Chyba właśnie dlatego tak długo zaciskałam zęby.
Krzysiek wiedział. Sama poprosiłam go, żeby nic Adamowi nie mówił. Nie chciałam mieszać ich przyjaźni z pracą. Więc Krzysiek milczał.
A Adam dalej serwował swoje żarciki.
Tego wieczoru na tarasie postawiłam na stole ostatni półmisek — pieczone warzywa — i usiadłam obok Krzyśka. Adam już nalewał wino do kieliszków. Jego żona, Ewa, siedziała naprzeciwko i wpatrywała się w talerz. Zawsze patrzyła w talerz, kiedy zaczynał się kolejny występ jej męża.
— Gosia, do lata mogłabyś chociaż trochę schudnąć — powiedział Adam, podając komuś kieliszek. — Zakładasz w ogóle strój kąpielowy? Czy znowu chowasz się pod pareo?
Nad stołem zapadła cisza. Ktoś zakasłał niezręcznie. Krzysiek położył mi dłoń na kolanie. Ten sam znajomy gest. „Wytrzymaj. On przecież nie chce źle”.
Podniosłam kieliszek. Spojrzałam na Adama.
— Adam, a ty wiesz, że twoja agencja nadal nie spłaciła zaległości za biuro? — zapytałam spokojnie. Bez nacisku. Po prostu stwierdziłam fakt. Wiedziałam o tym, bo Iwona kiedyś mimochodem wspomniała, że opóźnienie makiet tłumaczyli problemami z czynszem.
Jego uśmiech na moment zadrżał. Tylko na sekundę. Potem znów się roześmiał.
— A skąd ty niby wiesz coś o moim biurze? — zakręcił kieliszkiem w dłoni. — Krzychu ci się wygadał? No proszę, bracie.
Krzysiek nie powiedział ani słowa.
Dopiłam wino. Adam natychmiast przeskoczył na inny temat — piłka, urlop, samochód. Jak zawsze. A ja pomyślałam: dobrze. To nie pierwszy raz. To też przeżyję.
Późnym wieczorem, kiedy wszyscy się rozjechali, stałam przy zlewie i myłam naczynia. Krzysiek podszedł od tyłu i objął mnie w pasie.
— Wybacz mu. On po prostu taki jest.
— Doskonale wiem, jaki on jest — odpowiedziałam. — Ale „on taki jest” to nie jest usprawiedliwienie.
Krzysiek pocałował mnie w tył głowy i poszedł spać. A ja jeszcze długo stałam przy zlewie, gorąca woda spływała mi po palcach, a ja nie czułam ani ciepła, ani domowego spokoju. Tylko zmęczenie. Siedem lat tych samych docinków. Tych samych wymówek Krzyśka. Tego samego ciężkiego milczenia przy stole.
Miesiąc później Adam zadzwonił. Zaprosił nas na swoje urodziny. Czterdzieste drugie.
Upiekłam tort. Pewnie to było głupie. Ale jestem cukiernikiem. Trzypiętrowy, oblany czekoladową glazurą, z karmelową dekoracją. Sześć godzin pracy. Osobno beza, osobno krem, osobno zdobienia. Ważył prawie cztery kilogramy.
Krzysiek zaniósł pudełko do auta tak ostrożnie, jakby niósł dziecko.
— Cudo — powiedział. — Adamowi szczęka opadnie.
Adamowi rzeczywiście opadła szczęka. Tylko zupełnie nie tak, jak się spodziewaliśmy.
Było około dwudziestu gości. Restauracja, którą Adam wynajął na cały wieczór. Długi stół, śnieżnobiałe obrusy, muzyka na żywo. Ewa w nowej sukience, cicha jak zwykle. Adam w centrum uwagi. Opalony, z idealnym uśmiechem, w koszuli za jakieś półtora tysiąca. Obejmował każdego, kto wchodził, klepał mężczyzn po ramionach, kobietom całował dłonie. Bardzo czarujący człowiek. Jeśli nie znało się go bliżej.
Postawiłam pudełko na osobnym stoliku. Podniosłam pokrywę. Tort naprawdę lśnił. Karmelowe nitki pięknie łapały światło lamp. Kilku gości podeszło bliżej i zaczęło robić zdjęcia.
— Kto to zrobił? — zapytała kobieta w bordowej sukience.
— Ja — odpowiedziałam.
— Jest pani cukiernikiem?
— Tak.
Adam podszedł. Najpierw spojrzał na tort, potem na mnie.
— Gosia — powiedział — tort oczywiście pierwsza klasa. Tylko może lepiej nie marnować tyle kremu na siebie, co? — roześmiał się, po czym odwrócił się do gości. — Nasza Małgosia, jak widzicie, słodycze bardzo lubi. Widać, prawda?