I poklepał mnie po ramieniu.
Stałam obok czterokilogramowego tortu, który robiłam przez sześć godzin, a patrzyło na mnie dwadzieścia osób. Ktoś spuścił wzrok. Ktoś wymusił niezręczny uśmiech. Ewa studiowała swój kieliszek.
Coś we mnie wtedy kliknęło. Nie wybuchło. Właśnie kliknęło. Jakby zamknął się zamek.
— Adam — powiedziałam bardzo równo — ten tort kosztuje sześćset złotych. Włożyłam w niego sześć godzin pracy. Właśnie obraziłeś osobę, która przyniosła ci własnoręcznie zrobiony prezent. Dlatego zabieram tort z powrotem.
I zamknęłam pudełko.
Cisza zrobiła się tak gęsta, że słychać było, jak gdzieś w kuchni kapie woda.
— Ty mówisz poważnie? — Adam zamrugał.
— Jak najbardziej.
Podniosłam pudełko. Cztery kilogramy. Ręce nawet mi nie drżały. Odwróciłam się i ruszyłam do wyjścia.
Krzysiek dogonił mnie dopiero na parkingu.
— Małgosia, zaczekaj.
— Poczekam w samochodzie.
— No przecież on nie zrobił tego specjalnie. On po prostu…
— Krzysiek — postawiłam pudełko na masce. — On „po prostu” robi to już od siedmiu lat. Na każdym spotkaniu. Przy wszystkich. Nie zamierzam dłużej udawać, że to jest normalne. Jedziemy.
Pojechaliśmy. Następnego ranka zawiozłam tort do cukierni. Sprzedał się w mniej niż godzinę.
Przez całą drogę Krzysiek milczał. Dopiero w domu powiedział:
— On się obraził.
— Ja też — odpowiedziałam.
Tamtego wieczoru siedziałam sama w kuchni. Za oknem było cicho. Piłam herbatę i myślałam, że sześćset złotych to wcale nie jest aż taka wielka suma. I sześć godzin to też nie jest całe życie. Ale dwadzieścia osób, które zobaczyły, jak zabieram swój prezent z powrotem — to było coś nowego. Nie wiedziałam, czy zrobiłam dobrze. Ale plecy miałam proste. A to już coś znaczyło.
A jeszcze dwa tygodnie później Adam zadzwonił tak, jakby nic się nie stało. Zaprosił nas na imprezę przy basenie. I zażartował: „Tylko tym razem bez tortów”.
Nie chciałam jechać. Ani trochę. Powiedziałam Krzyśkowi, że nie pojadę. Kiwnął głową. A potem, po paru dniach, jednak powiedział:
— Gosia, będą Paweł z Anetą. I Marek też. Nie widzieliśmy się sto lat. Nie proszę cię, żebyś godziła się z Adamem. Po prostu pojedźmy razem. Dla mnie.
Dla niego. Osiem lat — dla niego. Każde święta, każde wspólne weekendy, każda niedorzeczna impreza. Kiedyś policzyłam: przez siedem lat spotykaliśmy się z Adamem mniej więcej sześćdziesiąt razy. Osiem, dziesięć spotkań rocznie. I ani jednego bez kolejnej uwagi o mojej wadze, jedzeniu, figurze albo ubraniu.
Sześćdziesiąt spotkań. Sześćdziesiąt upokorzeń. I za każdym razem albo się uśmiechałam, albo milczałam, albo po prostu wychodziłam do innego pokoju. A Krzysiek potem niezmiennie mówił: „On przecież nie chce źle”.
Mimo wszystko pojechałam.
Adam miał dom pod miastem. Dużą działkę, basen, miejsce na grilla. Wszystko ładne, wszystko drogie, wszystko na pokaz. Uwielbiał demonstrować: patrzcie, do czego doszedłem. Białe leżaki, podświetlana woda, muzyka z głośników. Gości było osiemnaścioro. Połowę znałam, reszty nie.
Założyłam jednoczęściowy kostium i na to tunikę. Rozmiar pięćdziesiąt dwa — tak, jestem dużą kobietą. I wiem o tym. Wiem każdego dnia, kiedy się budzę, ubieram, jadę do pracy, prowadzę pięć cukierni i wypłacam pensje trzydziestu dwóm osobom. Moja waga to moja waga. Nie jego sprawa.
Pierwsza godzina minęła spokojnie. Adam kręcił się przy grillu i rozmawiał z nowymi gośćmi. Siedziałam na leżaku, piłam lemoniadę i rozmawiałam z Anetą. Lubiłam Anetę. Ona też była większą kobietą i ona też dostawała od Adama swoje „żarty”, tylko rzadziej — widywali się najwyżej parę razy w roku.
Potem podszedł Adam. Z kieliszkiem. Z tym swoim firmowym uśmiechem. Opalony, wysportowany. Stanął obok.
— Gosia, a ty czemu nie idziesz do basenu? Woda świetna.
— Nie mam ochoty — odpowiedziałam.
— No daj spokój! Wszyscy pływają. Czy boisz się, że basen wystąpi z brzegów?
Ktoś parsknął. Dwie albo trzy osoby. Reszta udawała, że niczego nie usłyszała.
Nie odpowiedziałam. Odwróciłam się do Anety. Kontynuowałam rozmowę. Pomyślałam, że zaraz sobie pójdzie. Jak zwykle. Powie coś paskudnego, ja przemilczę, wieczór się skończy, wrócimy do domu.
Ale Adam nie odszedł. Stał tuż za moimi plecami. Czułam jego cień.
I nagle krzyknął tak, żeby wszyscy usłyszeli:
— Gruba idiotka! No dalej, do wody!
I popchnął mnie. Mocno. Oburącz w plecy. Akurat wstałam z leżaka, żeby od niego odejść, i stałam przy samym brzegu.
Woda. Uderzenie w ciało. Chlor w nosie. Tunika natychmiast nasiąkła i pociągnęła mnie w dół. Wynurzyłam się, złapałam krawędzi. W uszach mi huczało. Widziałam go nad sobą — stał, śmiał się i rozkładał ręce: „No co, przecież żartowałem!”
Patrzyło na mnie osiemnaście osób. Ktoś się śmiał. Ktoś milczał. Krzysiek biegł do mnie od grilla. Ewa stała blada jak ściana.
Z basenu wyszłam sama. Bez niczyjej pomocy. Mokra tunika oblepiła mi ciało. Włosy przykleiły się do czoła. Telefon w kieszeni umarł natychmiast. Cztery tysiące złotych zamieniły się w mokry kawałek plastiku.
Wzięłam ręcznik z sąsiedniego leżaka. Odwróciłam się. Wytarłam twarz. Ręce mi nie drżały. Sama byłam tym zdziwiona.