— Czyli chce pani, żebym po prostu udawał, że nic się nie stało? — Marcin zaśmiał się nerwowo, sucho. — Mam dalej żyć z Joanną, wiedząc, że zostałem ojcem brata i siostry własnej żony? Że, do cholery, będę dziadkiem dla własnych dzieci? Nie, to jest obłęd. Ja chyba naprawdę tracę rozum…
— Weź się w garść i posłuchaj kobiety starszej od ciebie, która zdążyła już wszystko przemyśleć — głos pani Teresy stwardniał, stał się chłodny, niemal metaliczny. — Nikt nikomu niczego nie powie. Joanna nie dowie się ani o tamtej nocy, ani o tym, że przyszła na świat dzięki dawcy. Andrzej będzie żył, nie znając naszego grzechu. A te dzieci dorosną w przekonaniu, że ja i Andrzej jesteśmy ich rodzicami, a ty jesteś zięciem i wujkiem jednocześnie.
— Jest pani potworem — wyszeptał Marcin niemal bezgłośnie, cofając się ku drzwiom.
— Jestem matką — odparła spokojnie. — Matką, która wreszcie dostała to, o czym marzyła przez całe życie. Dwoje dzieci. I nie pozwolę ani tobie, ani Joannie, ani nikomu innemu zburzyć tej rodziny. Rozumiesz mnie, Marcinie?
Patrzył na wychudzoną, poszarzałą kobietę, w której oczach płonęło szaleńcze, pochłaniające wszystko uczucie do dwóch małych zawiniątek leżących za ścianą. I nagle pojął: ona się nie cofnie. Nigdy.
— A badania? DNA? — zapytał, chwytając się ostatniej cienkiej nitki nadziei.
— Lekarze to moi starzy znajomi. Dokumenty są już gotowe, wpisano w nie Andrzeja. Wszystko zostało załatwione. Zostało tylko jedno zagrożenie — ty. Twoje sumienie. Ale jesteś mężczyzną, Marcin. Wytrzymasz. Poradzisz sobie.
Marcin powoli osunął się po ścianie i przykucnął, zakrywając twarz dłońmi. Przypomniał sobie poranek po tamtej nocy: Joanna wróciła ze szkolenia, pocałowała go w policzek i powiedziała: „Jak dobrze, że ty i mama wreszcie normalnie porozmawialiście. Tak długo siedzieliście na werandzie, aż miło było patrzeć”. Przypomniał sobie, jak pani Teresa nalewała mu kawę z twarzą absolutnie nieprzeniknioną. Przypomniał sobie też dzień, kiedy dwa miesiące później oznajmiła, że jest w ciąży, tłumacząc wszystko cudem, terapią hormonalną i lekarzami.
— A jeśli odejdę od Joanny? — spytał tak cicho, że prawie nie było go słychać.
— Wtedy powiem jej, że zdradziłeś ją z jej matką. I w jej oczach na zawsze zostaniesz nie tylko zdrajcą, ale podłym człowiekiem, który wykorzystał starszą kobietę. Nikt nie uwierzy, że wydarzyło się to za obopólną zgodą. Rozumiesz? Nikt.
Marcin podniósł głowę. W oczach miał łzy — wściekłe, bezradne, upokarzające.
— Zniszczyła mi pani życie.
— Nie, Marcin. Dałam ci dzieci. Tylko nigdy nie będziesz mógł nazwać ich swoimi. A teraz wstań i uśmiechnij się. Joanna już jedzie, za dziesięć minut będzie na dole. Powitasz ją przy wejściu. Z kwiatami. I, na litość boską, uśmiechaj się.
Wyszedł z pokoju socjalnego, prawie nie czując nóg. Pusty korytarz pachniał chlorem i beznadzieją. Przy drzwiach sali zatrzymał się i zajrzał do środka. Położna poprawiała niemowlęta w kołyskach — także chłopca ze znamieniem pod lewym uchem. Jego syna. Jego krew. Marcin dotknął szyby opuszkami palców.
— Przepraszam cię — wyszeptał tak cicho, że nikt nie mógł tego usłyszeć.
Na dole, przed wejściem do szpitala, krótko zatrąbił samochód. Marcin otarł oczy, poprawił kołnierzyk koszuli, wziął drugi bukiet — czerwone róże dla Joanny — i ruszył na spotkanie żony, która nigdy nie dowie się, że jej mąż przed chwilą został ojcem jej brata i siostry.
Życie toczyło się dalej. Straszne, absurdalne, wykrzywione, a jednak wciąż życie. Teraz musiał nauczyć się istnieć z tą tajemnicą, z tym kłamstwem i z tym znamieniem, które od tej pory miało wracać do niego w snach każdej nocy.