Po tygodniu zadzwoniła do mnie Beata. Ta sama żona Jacka. Na początku nawet nie zrozumiałam, skąd ma mój numer. Okazało się, że Marek pokazywał wszystkim naszą korespondencję, kiedy chwalił się, że „szykuje mu się coś poważnego”. Numer zapamiętała z górnej linijki czatu. Niesamowita kobieca pamięć. Zwłaszcza wtedy, kiedy trzeba.
Powiedziała:
— Pani Ewo, przepraszam, że dzwonię. Chciałam zapytać, czy wtedy dotarła pani bezpiecznie.
— Tak. Dziękuję.
Przez chwilę milczała.
— Dobrze pani zrobiła, że wyszła.
Nie wiedziałam, co powiedzieć.
Beata mówiła cicho. Jakby z sąsiedniego pokoju.
— On nie pierwszy raz tak robi. Nie chodzi konkretnie o panią. W ogóle. Zaprasza kobietę, a potem ściąga nas. Niby: patrzcie, jaka. A jeśli jej się to nie podoba, później mówi, że jest dziwna. Albo wyniosła. Albo że ma coś z głową.
Po plecach przeszedł mi chłód.
— Po co on to robi?
— Nie wiem. Lubi, kiedy człowiek się gubi. Kiedy nie wie, jak się zachować. Wtedy czuje się najważniejszy.
Siedziałam w kuchni, patrzyłam na swój kubek z wytartą stokrotką i myślałam, że świat bywa czasem bardzo prosty i bardzo nieprzyjemny.
— A dlaczego pani do mnie dzwoni? — zapytałam.
Beata wypuściła powietrze.
— Bo wtedy prawie cały czas milczałam. A powinnam była powiedzieć wcześniej. Kiedy on oznajmił, że przyjadą znajomi, widziałam pani twarz. Od razu pani zrozumiała, że coś jest nie tak.
— Nie od razu.
— Od razu. Tylko pani sobie nie uwierzyła.
To zdanie długo potem za mną chodziło.
Porozmawiałyśmy jeszcze trochę. Powiedziała, że u niej i Jacka też nie jest łatwo. Nie dopytywałam. Każdy ma swoje drzwi, które pewnego dnia trzeba otworzyć od środka.
A miesiąc później przypadkiem spotkałam Marka przy targowisku. Kupowałam truskawki, wybierałam takie, które nie wyglądały całkiem plastikowo. On stał przy stoisku z zieleniną. Zobaczył mnie pierwszy.
Poczułam, jak ciało przypomina sobie wszystko szybciej niż głowa. Ramiona się napięły, palce ścisnęły reklamówkę. Ale on podszedł spokojnie.
— Dzień dobry, Ewo.
— Dzień dobry.
— Co u ciebie?
— Dobrze.
Skinął głową.
— Chciałem cię przeprosić.
O mało nie upuściłam truskawek. Tego się nie spodziewałam.
— Za co dokładnie? — zapytałam.
Spojrzał na mnie tym samym miękkim uśmiechem, który kiedyś mi się spodobał.
— Za to, że poczułaś się niekomfortowo.
I tyle. Nie za to, że bez uprzedzenia zaprosił ludzi. Nie za nacisk. Nie za to, że jechał obok mnie samochodem. Tylko za to, co ja poczułam. Jakby problem był w moim odbiorze, a nie w jego zachowaniu.
Nagle zrozumiałam, że znowu stoi przede mną ten mężczyzna z kawiarni. Uprzejmy. Czysta koszula. Spokojny głos. Inteligentny wygląd. I gdybym nie wiedziała, co wydarzyło się na działce, znowu pomyślałabym: dobry człowiek.
Powiedziałam:
— Takich przeprosin nie przyjmuję.
Lekko zmrużył oczy.
— Nadal jesteś taka ostra.
— Nie. Stałam się dokładniejsza.
Uśmiechnął się krzywo, odwrócił i odszedł.
Kupiłam truskawki. W domu umyłam je i połowę zjadłam od razu przy zlewie, jak człowiek bez silnej woli i bez zamiaru udawania, że ją ma. I wiecie co? Było mi dobrze.
Potem jeszcze często wracałam myślami do tamtej wyprawy. Nie codziennie, oczywiście. Życie i tak toczy się dalej: mama, praca, rachunki, sąsiedzka kotka, która z jakiegoś powodu uważa moją wycieraczkę za swoje prywatne sanatorium. Ale czasem wracam.
Najbardziej nieprzyjemne w takich historiach jest to, że nie ma w nich wielkiego czerwonego guzika z napisem „niebezpieczeństwo”. Wszystko składa się z drobiazgów. Nie taka fraza. Zbyt długie spojrzenie. Żart z igłą w środku. Decyzja podjęta za ciebie. Słowa „przecież niezręcznie”. I siedzisz, przekonujesz samą siebie: no co ja, naprawdę się czepiam? Człowiek się starał. Zaprosił. Nakarmił. Niby nic strasznego.
A potem rozumiesz: straszne nie zawsze przychodzi z krzykiem. Czasem mówi cicho, kroi koperek na werandzie i udaje troskę.
Nie chcę teraz żyć w wiecznej podejrzliwości. To też nie jest życie, tylko całodobowa warta przy własnej duszy. Spotykam się z ludźmi, chodzę w gości, czasem nawet zgadzam się wypić kawę z mężczyzną. Ale mam teraz jedną prostą zasadę: jeśli gdzieś jest mi źle, nie muszę zostawać do końca z grzeczności.
Można wyjść w połowie kolacji.
Można odmówić kieliszka.
Można zamówić taksówkę, nawet jeśli gospodarz się obraził.
Można zadzwonić do przyjaciółki i mówić głośno.
Można być „nie taka”.
Czasem bycie nie taką jest najzdrowszą rzeczą, jaką można dla siebie zrobić.
A otwarte zakończenie tej historii jest takie. Niedawno Anka przysłała mi zrzut ekranu z tej samej lokalnej grupy. Marek komentował tam wpis jakiejś kobiety o sadzonkach. Pisał bardzo miło. O pomidorach, o starych filmach, o tym, że na jego działce właśnie kwitnie bez.
Bo cudzej osoby nie da się wyprowadzić za rękę z cudzej działki. Można tylko ostrzec: patrz uważniej. Nie zdradzaj siebie z powodu niezręczności. I jeśli w środku cicho kliknie mały zamek, nie udawaj, że niczego nie usłyszałaś.
Wtedy zgasiłam ekran. A po minucie włączyłam go znowu.
I napisałam jej tylko jedno zdanie:
„Dzień dobry. Jeśli pojedzie pani do Marka na działkę, proszę uprzedzić kogoś bliskiego i mieć naładowany telefon”.
Przeczytała niemal od razu.
Trzy kropki odpowiedzi migały długo.
Bardzo długo.
A potem zniknęły.