– Wtedy będziemy musieli się rozstać – odpowiedziałem równie cicho. – Przez piętnaście lat czułem, że jestem dla ciebie najważniejszy. Od trzech miesięcy czuję się jak gość we własnym domu.
Katarzyna rozpłakała się.
– To niesprawiedliwe! Mama jest sama. Potrzebuje wsparcia.
– A ja potrzebuję mojej żony – podszedłem do niej. – Potrzebuję domu, w którym mogę odetchnąć, a nie czekać na kolejny komentarz albo kontrolę.
Wtedy w przedpokoju trzasnęły drzwi. Wróciła pani Teresa. Usłyszała nasze głosy i od razu weszła do gabinetu.
– O, proszę, już jestem – zaczęła od progu. – Pewnie zdążyłaś naopowiadać Monice, jaka to ze mnie okropna kobieta? A ja chciałam dobrze. Ta twoja zabawka i tak stała zakurzona, żadnego pożytku.
– Mamo! – zawołała Katarzyna. – Błagam, nie teraz.
– A kiedy? Kiedy twój mąż raczy wysłuchać prawdy? Bo on…
– Dość – przerwałem jej, zdziwiony spokojem własnego głosu. – Pani Tereso, usiądźmy i porozmawiajmy jak dorośli.
Teściowa niespodziewanie zamilkła. Przeszliśmy do salonu. Ja usiadłem w fotelu, Katarzyna i jej matka na kanapie.
– Rozumiem pani sytuację – zacząłem. – Stracić męża po tylu wspólnych latach jest strasznie ciężko. Ale pani też musi zrozumieć nas. Z Katarzyną przez piętnaście lat budowaliśmy swoje życie i swoje małżeństwo. Teraz to wszystko jest zagrożone.
– Przeze mnie niby? – prychnęła.
– Tak – powiedziałem wprost. – Przez ciągłą kontrolę, uwagi i wchodzenie w nasze sprawy. Czuję się obcy we własnym mieszkaniu.
– To teraz też jest mój dom – oznajmiła uparcie pani Teresa.
– I właśnie o tym chcę rozmawiać. Uważam, że powinna pani mieszkać osobno.
– Wyrzucacie matkę żony na ulicę? – wybuchła. – Pięknie się doczekałam.
– Nikt pani nie wyrzuca na ulicę – powiedziałem cierpliwie. – Pomożemy wynająć mieszkanie niedaleko. Będziemy przychodzić, pomagać, dokładać się do opłat.
– A jeśli się nie zgodzę? – skrzyżowała ręce na piersi.
– Wtedy obawiam się, że ja i Katarzyna nie będziemy mogli dalej żyć razem – spojrzałem na żonę. – Już jej to powiedziałem.
– Szantażysta! – zawołała pani Teresa. – Kasiu, ty naprawdę będziesz tego słuchać?
Katarzyna podniosła zapłakaną twarz.
– Nie wiem, co mam robić, mamo. Kocham was oboje. Ale Marek ma rację. Ostatnie miesiące były ciężkie dla wszystkich.
– Czyli ty też chcesz, żebym odeszła? – w głosie teściowej zabrzmiała urażona rozpacz.
– Chcę, żebyśmy wszyscy mogli żyć spokojnie – powiedziała Katarzyna bardzo cicho. – A teraz nikt nie jest szczęśliwy. Ani ty, ani Marek, ani ja.
Te słowa zawisły w pokoju ciężej niż wszystkie wcześniejsze krzyki. Pani Teresa odwróciła głowę, a ja po raz pierwszy zobaczyłem nie tylko jej upór, lecz także samotność, której nie potrafiła nazwać inaczej niż kontrolą.
Tamtego wieczoru nie naprawiliśmy wszystkiego. Nie było nagłego pojednania ani prostego rozwiązania. Była cisza, łzy Katarzyny, mój rozbity model na biurku i prawda, której nie dało się już cofnąć.
I właśnie od tej rozmowy zaczęliśmy szukać nowej równowagi: takiej, w której każdy miał własne życie i własne drzwi, ale nadal pozostawał częścią jednej rodziny.