Patrzyło na mnie osiemnaście osób. Ktoś się śmiał. Ktoś milczał. Piotr biegł od strony grilla. Ewa stała blada jak kreda.
Z basenu wyszłam sama. Bez niczyjej pomocy. Mokra tunika przykleiła się do ciała. Włosy przylgnęły mi do czoła. Telefon w kieszeni zgasł natychmiast. Cztery tysiące złotych zamieniły się w mokry kawałek plastiku.
Wzięłam ręcznik z sąsiedniego leżaka. Owinęłam się nim i wytarłam twarz. Ręce mi nie drżały. Sama byłam tym zdziwiona.
— Paweł — powiedziałam spokojnym głosem. — Przed chwilą wepchnąłeś mnie do basenu bez mojej zgody. Zniszczyłeś mój telefon. Kosztował cztery tysiące złotych. Do jutra czekam na przelew.
Przestał się śmiać. Na krótką sekundę. Potem znów przykleił sobie uśmiech do twarzy.
— Aga, no co ty. Przecież to był wygłup. Kupisz sobie nowy.
— Do jutra czekam na pieniądze — powtórzyłam. — W przeciwnym razie składam zawiadomienie na policji. To nie był żart, Paweł. To była przemoc fizyczna.
Zapadła cisza. Nawet muzyka jakby nagle przycichła.
Piotr stał obok. Też mokry, bo wskoczył za mną, ale zdążyłam już wyjść sama.
— Jedziemy — powiedział. I pierwszy raz od siedmiu lat nie dodał: „On nie chciał”.
W samochodzie siedziałam na ręczniku. Z fotela spływała woda. Byłam mokra, wściekła i dziwnie spokojna jednocześnie. Przedziwne uczucie. Ta złość nie była gorąca. Była zimna. Czysta. Jak poranek po mroźnej nocy.
Paweł pieniędzy nie przelał. Ani następnego dnia. Ani po trzech dniach. Ani po tygodniu. Za to napisał do Piotra: „Powiedz swojej, żeby nie robiła histerii. Żart to żart. I niech w ogóle podziękuje, że jeszcze ją znoszę na naszych spotkaniach”.
Piotr bez słowa pokazał mi wiadomość. Przeczytałam ją i poczułam, że we mnie coś przesunęło się ostatecznie. Nie pękło. Właśnie przesunęło. Jak dźwignia, która przez długi czas nie trafiała w odpowiednie miejsce, aż w końcu wskoczyła z kliknięciem.
Tydzień później mieliśmy u siebie kolację. Częściowo prywatną, częściowo biznesową. Zaprosiłam dwoje potencjalnych partnerów franczyzowych. Piotr zaprosił kilku kolegów z pracy. A Paweł sam się wprosił. Zadzwonił do Piotra: „Słyszałem, że coś u was szykujecie. Wpadnę z Ewą”. Piotr zapytał mnie, co ma odpowiedzieć. Powiedziałam: niech przyjdzie.
Dwanaście osób przy długim stole. Nasz salon. Ten sam dom. Gotowałam dwa dni. Nie dla Pawła. Wśród gości mieli być Wojciech Majewski i Elżbieta Nowacka, właściciele sieci kawiarni z Krakowa, którzy rozważali wejście w moją franczyzę. Ta kolacja była ważna. Naprawdę ważna.
Paweł przyszedł w swojej popisowej koszuli, przyniósł butelkę wina za sto złotych i Ewę. Przytulił Piotra, skinął mi głową, usiadł przy stole. Przez pierwszą godzinę zachowywał się poprawnie: żartował, opowiadał o Turcji, chwalił jedzenie. Pomyślałam nawet, że może historia z basenem jednak czegoś go nauczyła.
Nie.
Kiedy przyszła pora na deser, podałam tartaletki z kremem jagodowym, również robione ręcznie. Paweł rozparł się na krześle. W dłoni miał kieliszek czerwonego wina, a w oczach ten lepki, pewny siebie błysk.
— Nasza Agnieszka, proszę państwa, nie tylko świetnie gotuje, ale też świetnie je — powiedział, zwracając się do Majewskiego. — Piotrek, powiedz, ile ona potrafi wciągnąć na jedno posiedzenie?
Majewski uniósł brwi. Nowacka odłożyła widelczyk.
Siedziałam po drugiej stronie stołu. Przede mną leżała tartaletka. Krem jagodowy. Ugotowany przeze mnie rano. Cztery godziny w kuchni. Dwa dni przygotowań. Partnerzy franczyzowi. Mój dom. Mój stół. Moje jedzenie.
I ten człowiek. Znowu.
Nagle w środku zrobiło się bardzo cicho. To nie była furia. To była cisza. Ta sama, która przychodzi sekundę przed ostateczną decyzją.
Wstałam. Spokojnie. Wzięłam telefon — nowy, kupiony za własne pieniądze zamiast tego utopionego. Cztery tysiące z mojej kieszeni, bo Paweł nie przelał ani grosza.
— Kasia — powiedziałam do słuchawki. W salonie natychmiast ucichły rozmowy. — Tu Agnieszka. Tak, wiem, że jest wieczór. Słuchaj, jutro z samego rana przygotuj wypowiedzenie wszystkich obowiązujących umów z „Bryza Media”. Wszystkich. Projektowanie, social media, sezonowe kampanie — wszystko. Powód: niezadowalająca jakość komunikacji. Tak, dla wszystkich pięciu lokali. Tak, jestem pewna. Nowego wykonawcę znajdziemy w ciągu tygodnia. Dziękuję.
Odłożyłam telefon na stół. I spojrzałam na Pawła.
On jeszcze nie rozumiał. Jeszcze nie. Patrzył na mnie takim wzrokiem, jakim patrzy się na kogoś, kto nagle zaczął mówić w obcym języku.
— Agnieszka — odezwał się — co ty wyprawiasz?
— Paweł — odpowiedziałam — „Cukiernia Plus” to moja firma. „Słodka Sprawa” to moja sieć. Pięć cukierni. Trzydziestu dwóch pracowników. Od sześciu lat twoja agencja żyje z moich zleceń. Dwieście czterdzieści tysięcy złotych rocznie. Prawie połowa twoich obrotów. Sprawdziłam.
Widziałam, jak zmienia mu się twarz. Etap po etapie. Najpierw niedowierzanie. Potem gorączkowe liczenie. Następnie zrozumienie. A na końcu strach.
— Czekaj — odstawił kieliszek, a wino chlapnęło na obrus. — „Cukiernia Plus” to ty? Kasia jest od ciebie?