Pewna.
Usiadłam na ławce i zakryłam twarz rękami. Chciałam krzyczeć, ale z piersi wydobył się tylko szept. Przekonywałam samą siebie, że to nie na próżno, że Samir nie oszuka. On przecież nie jest taki. Nie może być.
Telefon zadzwonił.
— Wszystko idzie zgodnie z planem — powiedział. — Pieniądze są już w ruchu. Za parę dni przyjadę. Uczcimy to.
Jego głos znów brzmiał jak muzyka. I uwierzyłam. Choćby do rana.
Ale ranek przyszedł bez niego. Dzień minął w ciszy. Potem kolejny. Telefon milczał. Pisałam: „Gdzie jesteś? Co z pieniędzmi?” W odpowiedzi — jedna szara kreska.
Trzeciego dnia zrozumiałam. Zniknął.
Siedziałam na podłodze między walizką i papierami. Paszport, dokumenty, puste konto. Wszystko wydawało się nierzeczywiste. Samir przepadł, a razem z nim osiemset tysięcy złotych. Osiemset tysięcy, które nie były moje.
Patrzyłam na ostatnią wiadomość: „Jesteś moim losem”. I pierwszy raz zrozumiałam: los naprawdę istnieje. Tylko czasem nie jest prezentem, lecz wyrokiem.
Minęły trzy dni. Potem cztery. Potem tydzień. Telefon milczał. Pisałam rano i wieczorem, ściskając go w dłoniach, jakby przez plastik można było przesłać ból.
„Samir, odezwij się. Gdzie jesteś? Obiecałeś wrócić. Proszę, napisz choć słowo”.
Wiadomości pozostawały szare jak popiół.
Na początku nie wierzyłam. Myślałam, że zachorował. Telefon mu się zepsuł. Wyjechał w pilnej sprawie. Ale potem intuicja — ta kobieca, precyzyjna i okrutna — wyszeptała: jego nie ma. Nie umarł. Nie zniknął przypadkiem. Po prostu skasował cię jak niepotrzebny numer.
Poszłam do restauracji, w której jedliśmy kolację. Kelner nie pamiętał żadnego Samira. Zadzwoniłam do kancelarii notarialnej — numer nie działał. Napisałam na adres mailowy, z którego przychodziły dokumenty. Wiadomość wróciła z informacją, że adres nie istnieje.
I wtedy wszystko runęło.
Siedziałam w hotelu na łóżku pośród walizek. Za oknem lśniły światła, dudniła muzyka, ludzie się śmiali. A we mnie była cisza, pustka i czerń.
Otworzyłam jego zdjęcia. Na każdym — oczy, uśmiech, dłonie, morze za plecami. Wszystko wyglądało prawdziwie. Żywo. Ale teraz te oczy wydawały się obce, bezdenne jak jama.
Łzy popłynęły same. Płakałam głośno, bez wstydu, jak dziecko. Nikt nie słyszał. Nikogo to nie obchodziło.
Następnego dnia przyszło pismo z banku: „Środki z pani rachunku zostały przelane w całości. Potwierdzenie operacji w załączniku”.
Otworzyłam plik i zobaczyłam kwotę — osiemset tysięcy złotych. Serce jakby stanęło. Czytałam raz za razem. I dopiero wtedy pojęłam ostatecznie: transakcja przeszła. Ciężarówka sprzedana. Pieniądze zniknęły.
Miotałam się po pokoju jak w klatce. Chciałam zadzwonić do Andrzeja, ale nie mogłam. Co miałam powiedzieć? „Przepraszam, sprzedałam twoje życie za piękne słowa?”
Nie mogłam oddychać.
Wieczorem podeszłam do recepcji.
— Czy zna pani Samira? — zapytałam.
Dziewczyna w chustce spojrzała zdziwiona:
— Jaki numer pokoju?
Nie wiedziałam. Nigdy nie wiedziałam, gdzie mieszka. Zawsze przyjeżdżał do mnie. Zawsze sam.
I w tym momencie wszystko stało się jasne.
Wyszłam na ulicę. Powietrze było gorące, pachniało kurzem i benzyną. Ludzie mijali mnie — opaleni, szczęśliwi, spieszący się. A ja stałam sama w środku obcego miasta, w którym nikt nie wiedział, że właśnie straciłam wszystko.
Nogi same zaprowadziły mnie nad morze. Usiadłam prosto na piasku. Fale podchodziły do stóp, jakby szeptały: „Sama wybrałaś tę drogę”.
Płakałam do świtu. Piasek kleił się do twarzy, włosów, łez. Kiedy wzeszło słońce, wróciłam do hotelu i kupiłam najbliższy bilet do domu.
Przed wylotem otworzyłam walizkę i znalazłam ten amulet. Zielony kamień od złego oka. Trzymałam go w dłoni, aż chłód metalu zmienił się w złość. Potem wyszłam na balkon i rzuciłam nim w dół z całej siły. Uderzył o kamienną płytę i rozpadł się na trzy części.
— Masz, Samirze — wyszeptałam. — Masz swoje szczęście.
Potem zamknęłam walizkę i pojechałam na lotnisko.
W samolocie nie wolno było płakać. Obok siedzieli turyści, śmiali się, rozmawiali o zakupach. Patrzyłam w okno. W dole znikały światła Dubaju, zamieniając się w błyszczącą rozsypkę.
Miasto, które obiecało mi cud, stało się pustynią ze szkła i kłamstwa.
W piersi rosło tylko jedno uczucie — strach. Strach przed powrotem. Strach przed wyznaniem. Strach przed samą sobą. Wiedziałam: najgorsze czeka w domu.
Samolot wylądował pod szarym porannym niebem. Śnieg, wiatr, zapach nafty. Wszystko wydawało się obce, jakbym wróciła nie do domu, lecz do dawnego życia, z którego próbowałam uciec.
Kiedy drzwi autobusu się otworzyły, chłód uderzył mnie w twarz. Po wschodnim upale rodzima zima wydała się wyrokiem. Dworzec, taksówka, droga — wszystko zlało się w szarą maź. Kierowca milczał. Patrzyłam na zasypane śniegiem domy, a serce waliło głucho, jak przed sądem.
Dom przywitał mnie ciszą. Na parapecie stał kubek, w którym dawno zaschła herbata. Pachniało stęchlizną i tęsknotą. Postawiłam walizkę i usiadłam na taborecie.
— No i Katarzyna wróciła — powiedziałam na głos.
Z bajki do rzeczywistości.