Minęło dokładnie sześć miesięcy. Zuzia ciężko przechodziła odejście ojca, ale Krzysztof, jakby ktoś nożem odciął go od poprzedniego życia, niemal zupełnie zniknął. Dzwonił raz w miesiącu, zawsze na jakieś pięć minut, pytając zdawkowo o zdrowie i przedszkole. Alimenty przelewał punktualnie, a kwoty były zaskakująco wysokie — zupełnie niepasujące do oficjalnej pensji logistyka, z której wcześniej żyli. Marta próbowała utrzymać się na powierzchni, rzucając się w pracę. Brała dodatkowe zmiany, bo powroty do mieszkania z każdym dniem stawały się trudniejsze.
To mieszkanie ją przygniatało. W każdym kącie czaiły się widma dawnego życia: tu razem kładli tapetę, w tej kuchni wybierali lampę, na korytarzu Krzysztof uczył Zuzię stawiać pierwsze, niepewne kroki. I pewnej ciepłej soboty, kiedy odwiozła córkę do babci na działkę, powiedziała sobie wreszcie: dość. Musiała wyczyścić z domu jego ślady, inaczej zwariuje.
Zaczęła od rzeczy najłatwiejszych. Starannie zebrała jego zapomniane koszule, narzędzia z pudeł na zabudowanym balkonie, śmieszną kolekcję kufli do piwa z różnych krajów i upchnęła wszystko w duże czarne worki. Pod wieczór przyszła kolej na schowek. Było to wąskie, ale głębokie i ciemne pomieszczenie na końcu korytarza, zawalone pudłami z bombkami, butami poza sezonem, zepsutymi walizkami i pustymi słoikami. Marta zapaliła bladą żarówkę pod sufitem, kichnęła od podniesionego kurzu i zabrała się za rozbieranie wieloletniego bałaganu. Chciała zrobić miejsce na rowerek Zuzi i swoje materiały do pracy, żeby nic więcej nie przypominało jej o poprzednim, zagraconym życiu.
Kiedy wyniosła na korytarz trzy ciężkie kartony z zapomnianymi rupieciami, dotarła wreszcie do samego końca schowka. W najdalszym kącie, oparty o ścianę i przyciśnięty starym, ciężkim komodem bez szuflad, stał wysoki przedmiot owinięty szczelnie czarną folią budowlaną i kilkoma warstwami szerokiej, szarej taśmy zbrojonej.
Marta zmarszczyła brwi i otarła pot z czoła. Podeszła bliżej, przesunęła dłonią po dziwnym pakunku. Po kształcie i twardej fakturze pod folią natychmiast rozpoznała dywan. Prawie dwumetrowy, niewiarygodnie ciężki, zwinięty ciasno jak belka.
Nagle przypomniała sobie wieczór sprzed mniej więcej trzech lat. Krzysztof wrócił wtedy bardzo późno, przyprowadził jakiegoś kolegę, żeby pomógł mu wtaszczyć ten rulon do mieszkania. Dyszał, klął pod nosem i obijał ściany. Na jej senne pytanie: „co to za koszmar?”, odpowiedział z rozpalonymi oczami, niemal z dziecięcą radością: „Wyobraź sobie, prawie za darmo dorwałem prawdziwy perski dywan, ręczna robota! Dziadek szefa umarł, rodzina wyprzedaje rzeczy. Teraz oczywiście kompletnie nie będzie pasował do mieszkania, więc wstawmy go do schowka. Przyda się kiedyś, jak kupimy własny dom pod miastem, dobrze?”.
Wtedy zmęczona Marta tylko wzruszyła ramionami. Krzysztof często zapalał się do nagłych „świetnych okazji”. Rulon wepchnięto w kąt, zasłonięto pudłami i kartonami, a ona zapomniała o nim na długie lata.
Teraz jednak, patrząc na ten zakurzony, upiorny kokon, poczuła, jak po kręgosłupie spływa jej zimno. Dlaczego Krzysztof, tak pedantyczny i skąpy przed rozwodem, nie zabrał swojego „prawdziwego perskiego dywanu ręcznej roboty”, który musiał przecież kosztować niemało? Dlaczego zostawił go w kurzu razem z mieszkaniem, z którego tak nagle zrezygnował?
Nieoczekiwany, prawie bolesny impuls kazał jej sięgnąć po folię. Marta spróbowała wysunąć rulon na korytarz, do światła. Okazał się potwornie ciężki. Nawet ona, silna kobieta przyzwyczajona do noszenia kartonów z farbami i kosmetykami, z trudem przesunęła go o kilka centymetrów. Ciągnąc po podłodze, rysując jasne panele i ciężko dysząc, dowlekła pakunek do środka salonu.
Poszła do kuchni i wyjęła z szuflady ostry nóż do tapet z szerokim ostrzem. Serce waliło jej gdzieś wysoko, niemal w gardle, a dłonie stały się wilgotne. Uklękła przed czarnym, plastikowym rulonem i wykonała pierwsze głębokie cięcie. Folia zatrzeszczała sucho, rozchodząc się pod ostrzem. W tej samej chwili uderzył ją dziwny, nieprzyjemny zapach: stary kurz, naftalina i słaba metaliczna nuta.
Marta metodycznie, z narastającą złością rozcinała kolejne warstwy mocnej taśmy, odrywając je długimi pasami. Pełne uwolnienie tkaniny zajęło jej prawie dziesięć minut. To rzeczywiście był piękny stary dywan — gęsty, ciężki, z szorstkim włosiem w głębokim bordowym kolorze i skomplikowanym złotawym ornamentem. Ale jego uroda nie miała teraz dla Marty żadnego znaczenia. Środek zwiniętego rulonu dziwnie odstawał, przez co całość była nierówna, jakby w środku ukryto twardy rdzeń.
Oparła dłonie na bordowym włosiu i z całej siły popchnęła dywan od siebie, rozwijając go po podłodze.
Rozłożył się z głuchym, ciężkim uderzeniem, odsłaniając to, co trzymał w środku. Marta gwałtownie odskoczyła, krzyknęła z przerażenia i boleśnie uderzyła plecami o nogę kanapy. Nie wierzyła własnym oczom. Salon zafalował przed nią, a w uszach rozległ się cienki, nieznośny pisk.
…w dywanie leżało ludzkie ciało.