Znajomy mojego męża przy wszystkich wrzasnął: „Gruba idiotka!”
— Kasiu, ty może tej miski nie ruszaj. Tam jest sałatka z majonezem, a to chyba nie dla ciebie — rzucił Marek, nawet nie odrywając oczu od karkówki leżącej na ruszcie. Zaraz potem parsknął śmiechem.
Przy stole siedziało dwanaście osób. Letni taras naszego domu. Mięso z grilla, które od rana sama marynowałam, pilnowałam i obracałam nad ogniem. Marynata według przepisu, który dopracowywałam niemal trzy lata. A tę sałatkę, swoją drogą, też zrobiłam ja.
Od siedmiu lat było ciągle to samo. Od pierwszego spotkania, kiedy Piotr przyprowadził go do mnie, żebyśmy się poznali, a Marek zmierzył mnie wzrokiem od stóp do głów, gwizdnął cicho i powiedział: „No, Piotrek, widzę, że lubisz kobiety konkretne”. Wtedy się uśmiechnęłam. Uznałam, że to żart. Toporny, ale jednak żart.
Jak bardzo się myliłam.
Z Piotrem pobraliśmy się osiem lat temu. Ja miałam czterdzieści lat, on trzydzieści osiem. Dla nas obojga było to drugie małżeństwo. Piotr pracował jako inżynier w biurze projektowym, a ja w tamtym czasie prowadziłam już drugą filię „Słodkiej Sprawy”. Sieci cukierni. Mojej. Zbudowanej od zera, bez kredytów i bez czyjejkolwiek pomocy. Przez trzy lata każdy zarobiony grosz wkładałam z powrotem w biznes. Kiedy braliśmy ślub, miałam dwa lokale. Teraz mam ich pięć.
Marek był przyjacielem Piotra jeszcze ze szkolnych czasów. Dorastali razem, razem byli w wojsku, razem co roku jesienią jeździli na ryby na Mazury. Dla Piotra Marek był prawie jak brat. Rozumiałam to aż za dobrze. Pewnie dlatego znosiłam go tak długo.
Piotr wiedział. Sama poprosiłam go, żeby nic Markowi nie mówił. Nie chciałam mieszać ich przyjaźni z interesami. I Piotr milczał.
A Marek dalej serwował swoje żarciki.
Tamtego wieczoru na tarasie postawiłam na stole ostatni półmisek — z pieczonymi warzywami — i usiadłam obok Piotra. Marek właśnie nalewał wino do kieliszków. Jego żona Ewa siedziała naprzeciwko i patrzyła w talerz. Zawsze patrzyła w talerz, kiedy zaczynał się kolejny występ jej męża.
— Kasiu, do wakacji mogłabyś trochę zrzucić — powiedział Marek, podając komuś kieliszek. — W ogóle zakładasz jeszcze strój kąpielowy? Czy znowu będziesz się chować pod pareo?
Nad stołem zawisła cisza. Ktoś zakaszlał niezręcznie. Piotr położył mi dłoń na kolanie. Ten znajomy gest. „Wytrzymaj. On przecież nie robi tego ze złości”.
Wzięłam kieliszek do ręki. Spojrzałam na Marka.
— Marek, a ty wiesz, że twoja agencja nadal ma zaległości za biuro? — powiedziałam spokojnie. Bez nacisku. Jakby to był zwykły fakt. Wiedziałam o tym, bo Agnieszka kiedyś mimochodem wspomniała, że opóźnienia z projektami tłumaczyli problemami z czynszem.
Jego uśmiech drgnął na moment. Dosłownie na sekundę. Potem znowu się roześmiał.
— A skąd ty niby wiesz coś o moim biurze? — obrócił kieliszek w palcach. — Piotrek się wygadał? No pięknie, bracie.
Piotr nie odpowiedział.
Dopiłam wino. Marek natychmiast przeskoczył na inny temat — piłka, urlop, samochód. Wszystko jak zawsze. A ja pomyślałam: trudno. Nie pierwszy raz. I to jakoś przeżyję.
Późnym wieczorem, kiedy wszyscy już się rozjechali, stałam przy zlewie i myłam naczynia. Piotr podszedł od tyłu i objął mnie w pasie.
— Wybacz mu. On po prostu taki jest.
— Ja doskonale wiem, jaki on jest — odpowiedziałam. — Ale „on taki jest” to nie jest usprawiedliwienie.
Piotr pocałował mnie w tył głowy i poszedł spać. A ja jeszcze długo stałam przy zlewie, podczas gdy gorąca woda spływała po moich palcach, a ja nie czułam ani ciepła, ani domowego spokoju. Tylko zmęczenie. Siedem lat tych samych docinków. Tych samych usprawiedliwień Piotra. Tej samej ciężkiej ciszy przy stole.
Miesiąc później Marek zadzwonił. Zaprosił nas na swoje urodziny. Czterdzieste drugie.
Upiekłam tort. Pewnie to było głupie. Ale jestem cukierniczką. Trzypiętrowy, obłożony czekoladową polewą, z karmelową dekoracją. Sześć godzin pracy. Osobno beza, osobno krem, osobno wykończenie. Ważył prawie cztery kilogramy.
Piotr niósł pudełko do samochodu tak ostrożnie, jakby trzymał w rękach dziecko.
— Cudo — powiedział. — Marek padnie.
Marek rzeczywiście prawie padł. Tylko zupełnie nie w taki sposób, jakiego się spodziewaliśmy.
Około dwudziestu gości. Restauracja, którą wynajął na cały wieczór. Długi stół, śnieżnobiałe obrusy, muzyka na żywo. Ewa w nowej sukience, cicha jak zawsze. Marek w samym środku uwagi. Opalony, z idealnym uśmiechem, w koszuli za jakieś osiemset złotych. Obejmował każdego, kto wchodził, klepał mężczyzn po plecach, kobietom całował dłonie. Bardzo czarujący człowiek. O ile nie znało się go bliżej.
Postawiłam pudełko na osobnym stoliku. Podniosłam wieko. Tort naprawdę lśnił. Karmelowe nitki pięknie łapały światło lamp. Kilku gości podeszło bliżej i zaczęło robić zdjęcia.
— Kto to zrobił? — zapytała kobieta w bordowej sukience.
— Ja — odpowiedziałam.
— Jest pani cukiernikiem?
— Tak.
Wtedy podszedł Marek. Spojrzał najpierw na tort, potem na mnie.